vrijdag 20 oktober 2017

Welkom klein meidje!


Maandenlang draait in mijn hoofd de kleur roze overuren.


Met natuurlijk een knipoog erbij want ja...
je hoort weleens dat ze het toch niet helemaal goed hebben gezien. 😉



Het was genieten om de zwangerschap van mijn dochter en haar vriend
van dichtbij te volgen.


Je leeft als 'oma in spé ' toe naar dat ene moment.

Daar keek ik naar uit...maar ik voelde ook wel een spanning.
Je dochter die moeder gaat worden...een heel bijzondere en dierbare ervaring.


En dan is het zover...zo handig tegenwoordig met al die slimme telefoons.
Je bent steeds weer even op de hoogte.

Maar...als je dan een tijdje niks hoort komen natuurlijk de kriebels wel sneller naar boven.
Dat is weer de andere kant van de What's app medaille.
Gaat alles wel goed??? 
Over 10 jaar kunnen we waarschijnlijk allemaal online meekijken...
hahaha, je moet er toch niet aan denken!!


En dan het verlossende berichtje van mijn schoonzoon...
met een foto erbij van hun kleine meisje in de armen van mijn meisje. 💖💖💖
Dat dankbare gevoel is met geen pen te beschrijven...niet te typen in dit blogje.
Ik voelde mij oermoeder en oma tegelijk...
puur geluk!


Welkom lieve zoete zachte Jasmijn Sofie...


All of me loves all of you. 💖

dinsdag 3 oktober 2017

Door mij gevolgde blogs...


Zo nu en dan ruim ik eens iets op...op mijn computer.


Alhoewel dat beduidend minder is dan voorheen.

Dat alles heeft zeker te maken met het feit dat ik nu steeds
meer 'internet' op mijn slimme telefoon.


Lekker handig hé, altijd bij de hand.

Maar afgelopen week achter mijn grote scherm viel mijn oog op
het tabje 'door mij gevolgde blogs'.
Dat zie je niet op je mobiel!


Ik kan mij de tijd nog goed heugen dat blogs als paddenstoelen uit de grond schoten.


Eerst via weblog.nl, de tijd waarin ik begon met bloggen.
En na de desastreuze val van weblog gingen we 'en masse' over op Blogspot, fijn!


Voor mijn gevoel was er toen echt een grote groep blogsters
die schreven over hun hobby, hun leven...het had een verbindende kracht.


Maar toen ik mijn bloglijst eens doorscrolde had ik echt van die ahhh en oo jaaa...momenten!
Want och och...wat staan er nu een hoop 'slapende' blogs in mijn lijst!


Ik was ze bijna vergeten...


Zo jammer, want ik las er graag. Een aantal vond ik nog terug op Facebook of Instagram.
Maar hoe leuk ik beiden ook vind...
ik ga er niet met een kop koffie even gezellig rondneuzen zoals ik wel graag doe in Blogland.


Facebookland, Instaland....neeeeehhhh!

Nu is het gelukkig weer volop paddenstoelentijd 😉 
(wat een feest dit jaar! 🍄)


Dus...ga ik op zoek...op zoek naar nieuwe inspirerende blogs.
Want er wordt volgens mij nog voldoende geblogd.


Uiteraard zijn tips van harte welkom.


En hoop ik stiekem dat 'ouwe vertrouwe' blogs
nog een keertje wakker worden. 😜😉

maandag 18 september 2017

Paardenschrik...


Eerlijk gezegd ging ik er met een bezwaard hart naartoe.
Paarden expres laten schrikken...ach, moet dat nou??


Maar voor zoonlief een overheerlijke combinatie: paarden, politie, militairen en muziek.


Dus ja...we gaan!


De paarden die morgen op Prinsjesdag mee lopen kregen
vanmorgen een zgn. 'schriktraining' op het strand in Scheveningen.


Nou zijn deze mooie dieren natuurlijk best al wel wat gewend.
Maar goed...om tóch te kijken naar de reactie van de dieren
werden ze vanmorgen lekker uitgedaagd.


Want na een paar minuten voelde ik al dat mijn tegenzin voornamelijk in mijn hoofd zat.


De dieren zijn écht het middelpunt van belangstelling, hun welzijn staat voorop!

We begonnen met luid applaudisseren, fluiten en trommelen...


nou...dat maakte weinig indruk hoor.

Knallen van losse flodders...ach, een enkeling liep even uit de mars...heel even maar.


Rook...geen hand voor ogen meer zien...


maar de paarden wel hoor...soms even schakelen maar al snel weer in het paardenritme.


Geen bange paarden die het rit aan willen nemen, of die streng worden toegesproken door hun ruiter...
dat was een beetje mijn vrees.


Niks hoor, een prachtige samenwerking tussen mens en dier!


De paarden mogen nu even rusten voor hun klus morgen.


Wat fijn dat deze training hun wat weerbaarder heeft gemaakt!

Fijne Prinsjesdag allemaal 👑

dinsdag 12 september 2017

Yn mwynhau digon yng Nghymru...


Zo bijzonder als het Welsh klinkt en er uitziet (niet te begrijpen toch??)...


zo bijzonder is ook de ongekende schoonheid van dit land.


Wij vertoefden er dit jaar twee weken en oohh...wat was het genieten!


Ik ben om...ik kan mijzelf eigenlijk geen Francofiel meer noemen.


Nee, die naam past mij niet meer.


Wandelend door het Welsh landschap appte ik mijn vriendin (klik)
dat ik mij zorgen maakte...


ik was bang dat ik vanaf nu niet meer van Nederland zou kunnen genieten.


Die zorg was best groot...ik voelde het even echt zo.

Dát gevoel ken ik niet uit Frankrijk...


op zich raar want daar heb ik toch ook heel veel moois gezien.

Toch ben ik niet eerder zo overspoeld


door schoonheid als daar in het noorden van Wales. 

Het ruige, bijna ongerepte land...


gunde mij een kans om helemaal één te zijn met de natuur.

Genieten van de rust, de dorpjes waar de tijd lijkt stil te staan...


hahaha...en de bakken regen op sommige dagen! 😉


Ik ben al even met de vakantie foto's in de weer.
Had al best een blogje erover kunnen schrijven.


Toch was het net als bij zomerfruit wat eerst nog wil rijpen.
Alsof ik door het steeds bekijken van de foto's eerst nog


helemaal doordrongen wilde zijn van dat speciale vakantiegevoel.
En dat de tijd van oogsten nu is aangebroken...


Oogsten en delen...


Mooi Wales...dank je wel! 💚