maandag 14 oktober 2019

Paddenstoelen spotten...


Het is er nu helemaal de tijd voor
en ik snap nu ook hoe de uitdrukking ooit moet zijn bedacht:


'Als paddenstoelen uit de grond schieten'


Want elke wandeling ontdekken we meer en meer kabouterstoeltjes.


En laten we eerlijk zijn...
ze zorgen toch écht voor het ultieme herfstgevoel.


Het leuke vind ik dat er heel veel mensen genieten van
al die soorten zwammen.


Dat viel ons op!


Want kijk...wij staan nogal eens stil om de paddenstoelenpracht
vast te leggen op onze camera.


En dan ontstaan daar zomaar leuke praatjes met mede-wandelaars:
'Als je zo en zo loopt...daar staat een vliegenzwam...met een hapje eruit, dat wel.'


'Maar wel mooi' wordt er aan toegevoegd.

Ik zie de charme... 🍄


'Hebben jullie die inktzwammen gezien?'
'Daar komt echt inkt uit hé, je kunt er mee schrijven!'

'Ehhh...ik weet het niet, ik maak alleen maar foto's van ze' zeg ik eerlijk.


Thuis zoek ik op 'inktzwam' en ja...die zagen wij inderdaad.
Een vrouw was deze mooi op de foto aan het zetten
 dus ik besloot straks nog even terug te lopen.
Maar helaas...in twintig minuten tijd was er een kaper geweest...
alleen de steeltjes stonden er nog.
Ik hoop maar dat het een mooie brief wordt... 😥


Een wat oudere man zegt tegen mij dat hij een klein stronkje heeft gevonden.

'Een pareltje' volgens hem.

'Maar ik heb 'm wat verder weg vanaf het wandelpad gelegd...
daar onder die grote boom...op het mos.'


'Ahh wat fijn meneer, ik begrijp u helemaal.' 🙏


We groeten elkaar en vervolgen ieder onze eigen weg door het bos...


 verbonden met ons hart.💚


vrijdag 11 oktober 2019

Jackfruit...


Op het inspirerende blog van 'Wat eet je dan wel?'(klik)
las ik iets over Jackfruit.


Een vrucht met de structuur van draadjesvlees.
Kijk...mijn interesse is gewekt dat proberen wij uit!


Toevallig had ik mijn schoonzoon al een tijd geleden beloofd
om die lekkere Vordense jachtschotel (klik) weer eens te maken.

Een mooi 'Jackfruitdoelwit'!


Voor de vega's dan hé...de mannen hielden het bij het echte werk.

Fijn om een middagje te kokkerellen!


Als 'groente' smaken stoofpeertjes er lekker bij bedacht ik.
Het is tenslotte een echt herfstmaaltje.


En? Wat vond ik er van?

En dan bedoel ik natuurlijk de Jackfruit,
de ovenschotel zelf is absoluut een blijvertje.😋


Of dat met de Nangka ook zo gaat worden betwijfel ik.

Inderdaad...het heeft wel iets vlezigs.
Voor zover ik mij dat kan herinneren dan, het is al even geleden dat ik vlees at.

Ik hou niet zo van de nepvleesjes die je tegenwoordig overal kunt kopen
dus wat dat betreft is dit voor Jackfruit een punt erbij.


Het is niet zout en heeft verder geen toevoegingen waardoor het
makkelijk te kruiden en te verwerken is.

Maar als ik wat verder kijk dan dat mijn neus lang is...

Een volwaardige vleesvervanger is het echter niet,
daarvoor bevat het te weinig voedingsstoffen.
Bovendien is het fruit van Jack niet bepaald duurzaam.
Veel afval van de vrucht en de boom groeit uiteraard niet in ons kikkerlandje.

En dat alleen voor wat meer 'bite'??


Ik zoek nog even verder.😉



zondag 6 oktober 2019

Boerenprotest...


Afgelopen dinsdag was er een 
hoop lawaai bij ons in de buurt.

Rijen trekkers tuften en ronkten voorbij, 
op weg naar het Malieveld.


Grappig...zoveel tractors in het Haagse straatbeeld...
dat zien we niet vaak.

Maar dinsdag dus wel want het was
de dag van het Boerenprotest ook wel Agractie genoemd.


En mijn lieve boer was thuis.
Dat was mazzel hebben want uiteraard
wilde mijn boerenzoon de boeren steunen en aanmoedigen.


En zo stonden wij daar...aan de kant van de weg.
Zwaaiend, onze duimen omhoog.

En wij niet alleen...het viel mij op hoeveel mensen
de boeren een warm hart toedragen...fijn!


En mijn hart? Hoe zit het daar dan mee?

Eehhh...een beetje verward in de eerste plaats.

Want ik heb mij niet genoeg verdiept in alle voors en tegens...
alle maatregelen en alle beschuldigingen.


Nee...ik zie boeren, strijdbaar met duidelijke taal.

En sinds ik met zoonlief meeloop op de boerderij heb ik
een heel andere kijk gekregen op het boerenleven.
Daar ben ik dankbaar voor...
heel wat vooroordelen heb ik hiermee los kunnen laten.

Maar tevens voelt mijn hart dat er iets móet gebeuren.


Moeder Aarde heeft voor mij áltijd de hoogste prioriteit,
mijn zorg om haar is groot.
De natuur heeft bescherming nodig.

En die bescherming kunnen wij alleen met elkaar bieden.
Daar is mijn hart aardig zeker van.

Alleen samen kunnen wij dit grote probleem omarmen.


Boer, bouwer, minister, jij en ik...

zondag 29 september 2019

Draakjes...


29 september, Michaëlsdag...
het is weer drakentijd.


En dat was vorige week zondag goed te merken
 want het wemelde van de kleine draakjes in de duinen.

Overal waar je keek zag je ze vliegen met hun mooie kleuren
 en hun doorzichtige vleugeltjes.


Libelles...de Engelsen noemen ze Dragonflies
en dat begrijp ik wel.


Want als je goed naar ze kijkt zijn het inderdaad net kleine draakjes.

Grappig dat ze dan juist nu zo veelvuldig rondvliegen.
In de Michaëlstijd...waarin onze 'draken' zich weer wat duidelijker laten zien.

Eehhh...nee, ik geloof niet in toeval.😉


Deze draakjes hebben ons iets te vertellen.

Zo staat de libelle symbool voor transformatie.
De verandering van de zomertijd naar de herfsttijd past mooi in dit beeld.


Ook kunnen we iets leren van de manier waarop de libelle vliegt,
ze kan elk moment héél snel van richting veranderen.

Dit zou je kunnen zien als een flexibele levenshouding waarin je 
steeds op een speelse manier nieuwe keuzes maakt. 


Haar lichte luchtige dans op de wind
straalt vrolijkheid uit wat een positiviteit uitnodigt.

En zo leert dit kleine draakje ons
om met onze 'draken' in het leven om te gaan.

Hoe bijzonder...


we hoeven alleen maar naar haar te kijken. 


zaterdag 21 september 2019

Bijna herfst...


En met bijna bedoel ik
dat de herfst zich langzaamaan
steeds meer laat zien...en laat ruiken.

Héérlijk...ik hou van deze tijd.


Hoe zou dat nou zijn...
als klein meisje in het grote bos?


Voor het eerst ontdekken dat er heuse schatten 
te vinden zijn tussen de blaadjes.

Je zakken volstoppen met al dat moois...


en mamma die het hélemaal prima vindt dat je jas vies wordt. 😉

Oma trots.🥰

Vorig jaar nog in de kinderwagen,
dit jaar stapt ze lekker mee.


Keuvelend, babbelend...elke dag weer nieuwe woorden.

Oma geniet. 😍

Bramen smullen...hmmm 'baam'


Wat een feest!


Het mannetje duttend tegen mamma aan...


vast dromend over de herfst.

Wat een dierbare woensdagochtend daar in het bos...


met mijn lieve grut. 💖🙏


maandag 16 september 2019

Hiken...


Afgelopen week sprak ik iemand die
net terug was van een heerlijke vakantie. 


Ooh en we hebben echt heel veel 'gehiked', zó veel moois gezien...superleuk!

Ah..oké...ehhh...
peizend over hoe ik mijn vraag zou stellen 
werd ik gered door haar zoontje...
de kleine man kreeg de deur niet open.
Pfieuwww...

Nou dag hoor, tot gauw!! 


Gehiked???

Even dacht ik aan een afgekorte versie
 van liften...hitchhiken.

Maar iets in mij zei dat dat niet klopte.  


's Avonds tijdens ons koffiemomentje op de bank 
peilde ik Janmijneman maar eens.

Oh..ja...hiken...dat is eigenlijk wandelen maar dan wat hipper.

Huh??? Wandelen??

Nou ja, je hiked niet op straat maar wel door de duinen of door het bos.


Aha...dus eigenlijk zijn wij een soort trendsetters...
wij 'hiken' al járen! bedacht ik zomaar.

Daar zagen wij toch de humor wel van in dus zocht ik het maar eens op.


Hiken komt uit Amerika (geen verrassing)
en is een stoere vorm van 'walking' ofwel wandelen.

Lange wandelingen in de natuur met een pittig hoogteverschil, vermoeiend dus.


Maarrrrr...aangezien dit in ons platte landje bijna niet mogelijk is
noem je in Nederland een flinke natuurwandeling ook hiken.


Hah! Zo raar dacht ik dus niet...


ik hike, jij hiked en wij hebben gehiked! 😜