woensdag 22 januari 2020

Lieve hulp...


Heerlijk zo'n onverwachts moment...


Broertje aan het worstelen met tandjes,
pappa en mamma (klik) met een flink slaaptekort...


 brengen jou zomaar bij ons in de keuken.

Fijn samen kwebbelen én kokkerellen
op die mooie zaterdagmiddag.

Na je slaapje dus het is al iets later.


Eigenlijk te donker voor heldere foto's.

Maar het moment is zó knus...


dat dat genoeg is voor dierbare plaatjes.


We roeren en mixen.
Je bent het gewend...meehelpen.
Je kunt het ook al zo goed.

En ondertussen stroomt mijn hart over...


Lief druifje 💖🥰


donderdag 16 januari 2020

Eng...


Beetje aparte titel misschien maar een 
heus gevoel van 'eng' bekroop mij de afgelopen dagen.


Eng in de zin van: 'wat voor gevolgen gaat dit krijgen'?

Op Facebook komen berichten voorbij 
die massaal worden gedeeld.


Het bereik van deze artikelen is dus groot en
daarin zit mijn 'engheid'.


Het zijn berichten die verschillend zijn maar tóch
iets gemeen hebben.


Ik ga er niet naar linken omdat ik er
 op geen enkele manier verbonden mee wil zijn.

Maar misschien herkennen jullie iets en
 hebben jullie zoiets ook al langs zien komen.


Zonder er al te diep op in te gaan gaat het onder andere over...

Dat er niets aan de hand is met de CO2 uitstoot
integendeel, de aarde heeft er juist baat bij.

Een hoog cholesterolgehalte juist goed zou zijn voor de mens...

En de klimaatcrisis is gebakken lucht...er is geen crisis...


Al deze 'problemen' zouden juist zijn gecreëerd om
ons te misleiden en om
bepaalde partijen van het grote geld te voorzien...

...zeggen ze.


Ik heb ze gelezen...die héél lange artikelen.
Filmpjes bekeken.
Onderbouwd met talrijke bewijzen van wetenschappers
en gelinkt aan namen die je bijna gaat geloven.

Behalve dan dat ik steeds maar aan dat filmpje van járen geleden moest denken...

'Kan ik er wat aan doen'??


Dát gevoel...

Dat deze artikelen mensen de geruststelling geven
die we misschien allemaal zo graag hopen te vinden.


Dat er inderdaad niets aan het handje is,
dat we lekker door kunnen leven zoals we gewend zijn.

We ons niet hoeven te verantwoorden voor
 de schade aan Moeder Aarde...


omdat we er niks aan kunnen doen.

En dat...


dát vind ik eng.


donderdag 9 januari 2020

Tijdgeest...


Eerlijk gezegd ben ik geen tv-kijker.
Op een paar programma's na ben ik verder niet bekend in omroepland.

Gewoon niet mijn ding.


Tóch hebben wij een grote TV in de kamer staan.
Ahum...per ongeluk ooit besteld door Janmijneman. 😜

Ik weet nog goed dat ik lachend tegen de pakjesbezorger zei:
'Wat een belachelijke grote verpakking voor een normale TV'!
En hij lachend zei: 'hahaha...let maar eens op!!'


Nou dat was toch wel even slikken voor mij...
zo'n groot zwart scherm in de kamer.
Ik hou niet van zwart.


Maar ja, Jan liet 'm natuurlijk niet zomaar terugsturen. 😉

En ik moet toegeven...het kijkt wel fijn, 
wat dat betreft ben ik heel tevreden.


Nu weer even terug over wat we dan wél kijken...
series en films.

Lekker met mijn breiwerkje op de bank en kijken maar.


In de Kerstvakantie ontstond een 'oude films kijken' gewoonte.
En dat was leuk!

Films waar Jan en ik iets mee hebben.

 en Coming to America (klik) om nog maar wat pareltjes te noemen.

O ja, en natuurlijk ook nog Rain Man (klik) en Back to the Future (klik)!


We zagen ze ooit in de bioscoop en kochten ze later op dvd.
Keken ze nog een keer en sommige nóg een keer.
En daarna best een tijd niet.


Met Netflix of NPOstart valt er natuurlijk al zoveel te kijken.

En dan is het zó leuk om weer even helemaal terug in de tijd te gaan.
Om er achter te komen dat die films nog steeds geweldig leuk, 
spannend of heerlijk romantisch zijn.

 Misschien komt het omdat
onze herinneringen hier aan kleven...
maar mijn wederhelft en ik zijn het helemaal met elkaar eens:
zo maken ze ze tegenwoordig bijna niet meer!


Wat ons vooral opviel naast het rustigere tempo
 was de afwezigheid van mobieltjes!

Niemand werd tijdens een gesprek gestoord omdat de telefoon riep.
Sterker nog...sommige verhaallijnen zouden niet meer kloppen in deze tijd!
Gewoon omdat het leven met name door de sociale media veel sneller gaat.

Iedereen is tegenwoordig heel snel op de hoogte van wat er speelt,
hihihi probeer maar eens iets onopgemerkt te doen en dat ook zo te houden!


En zo was het leven voor ons dus ook in de begin jaren '90
Ik probeer mij het nog voor te stellen...hoe deed ik dat ook alweer?
Hoe was het dan zonder dat handige, bijna alleswetende internet?
Het up-to-date What's app?
Hoe voelde het leven toen?

Maar ik weet het niet meer...dat is het rare
en misschien ook wel het beste...
om mee te gaan met de tijd


met je voeten stevig in het NU!


vrijdag 3 januari 2020

Breiend het nieuwe jaar in...


Welkom 2020...


Ik wens jullie allemaal een
 mooi, licht, liefdevol, warm, creatief, gezellig en gezond nieuwjaar. 😘


Oudejaarsavond was een heerlijk rustig avondje voor mij.
Zo ééntje lekker op de bank,
kaarsjes aan én een nieuw breiwerk. 👍


Want sinds een tijdje heeft breien bij mij weer
de voorkeur...boven het haken.

Ik zal uitleggen hoe dat komt...
Mijn moeder is aan het opruimen (daarover later meer).
Zij vroeg mij of ik er nog iets mee deed...met rondbreinaalden?


'Ehh nee' was mijn antwoord...'vreselijk die dingen'!
Ik dacht aan mijn ervaring een poos geleden (klik), liever niet meer.

Totdat ik van dochterlief (klik) een andere versie hoorde.
'Mam'...'je kunt er ook gewoon recht mee breien hoor'. 
En dát wilde ik weleens uitproberen.


Zo gezegd, zo gedaan en een doekje rolde al snel van mijn rondbreipen.
Dat vroeg om meer...veel meer!


En zo begon ik het nieuwe jaar dus met het 
recht-rondbreien van 'tisjes', Schevenings voor restjes.


Halve bollen Stylecraft die ik heel mooi vind 
maar waar ik niet zo heel veel meer mee kan.


Of het aan de oliebollen of het vuurwerk lag weet ik niet
maar ik zag daar ineens een nieuwe poncho uit ontstaan.


Mijn oude vertrouwde (klik) vertoont namelijk steeds meer gaten.

Een fijn recht toe/recht aan werkje wat ik makkelijk kan 
meenemen en overal even kan oppakken.


En dat allemaal dankzij de rondbreinaald!


dinsdag 31 december 2019

Ommekijken...


Als ik zo aan het einde van 2019
omkijk, dan zie ik...


blijheid, verwondering, verdrietige tranen,
ja...ook wel wanhoop, arghhh boosheid...


 heerlijke lach en dikke pret.


Dankbaarheid viert hoogtij samen met
een overstromend omahart. 💖


Het kwam allemaal voorbij dit jaar...als ik terugkijk.


Het jaar 2020 staat voor de deur,
nog even en dan is het zover.


Wat laat ik achter in het oude jaar omdat het mij niet meer dient?
Heb ik wensen voor het nieuwe jaar?
Met welke intentie wil ik graag 2020 instappen?


Fijn om daar wat over te mijmeren tijdens
 het oliebollenbakken.


Het lijkt hier al dagen oudejaarsavond.
Nog niet eerder hoorden wij rond deze tijd zoveel vuurwerk,
 sirenes en helikoptergeronk.


Het geeft onrust...duidelijk voelbaar.
Zoveel verschillende wensen en meningen.
Het is maar net aan welke kant je staat.

Veel wijsheid...dat is wat ik alle partijen toewens.



Ik sluit het jaar 2019 graag af met een woord
aan alle lieve lezers van mijn blog.

Veel dank voor jullie aandacht en 
de lieve, warme en leuke reacties op mijn schrijfsels.

Ik waardeer dit enorm. 🙏



Een heel gezellige jaarwisseling en tot in 2020! 😘