donderdag 7 maart 2019

Weemoed...


Gisteren was het zover
of nee...


eigenlijk afgelopen zondag.

Toen wij onderweg waren...
en onze Zafira de geest gaf.


Zeg je dat zo? Over een auto?
Het voelde voor mij wel zo.


Gas geven hielp niet meer...
veilig naar de kant uitrollen was zijn laatste zucht.
En daar stonden wij aan de rand van de weg...Jan, ik en onze trouwe tuut. 💙


Misschien verwachten jullie het niet direct van mij...
maar ik ben een heus 'automens'.


Een auto als vervoersmiddel, het autorijden zelf...ik vind het echt héérlijk!!


Tien jaar geleden kochten wij deze blauwe Opelmeneer.
Vier jaar oud en hij had wat wij nodig hadden:
véél zitplaatsen zodat wij op pad konden gaan met ons hele gezin.


Hij bracht ons veilig naar heel wat vakantiebestemmingen, 
dagjes uit of gezellige bezoekjes.

Kilo's boodschappen droeg hij voor mij.

Fietsen achterin zodat dochters niet laat over straat hoefden...
en hun moedertje rustig kon zitten. 

Diezelfde dochters hadden een heuse verhuiswagen aan hem voor hun nieuwe stek.

Een trouw vervoer voor spannende doktersafspraken waarin je 
gewoon jezelf kon zijn met een rustgevend muziekje. 

Jarenlang dagelijks vervoer van en naar school van zoonlief
omdat fietsen voor hem geen optie is.

Van en naar de boerderij...die héérlijke dagbestedingsplek.


Dus ja...toen hij met zijn laatste krachten de oplegger optufte
en de straat uitreed...
stroomde naast intense dankbaarheid bij mij ook de tranen in mijn ogen.

Heb je dat met een auto??


Ja...voor mij voelde het zo. 🙏

woensdag 27 februari 2019

Into 'de doekjes'...


Hier en daar heb ik al wel wat
vertwijfelende blikken gespot
in mijn omgeving.

'Werkt dat dan wel?' of  'Volgens mij werkt dat niet!'


Nou zover ben ik nog niet...
we zullen zien.

Waar ik wel ben is het proces van bijna meditatief haken.
Een klein lapje met een simpele herhalende steek...
in mooie kleurtjes, dat ook.


Ik zag het voorbij komen in Blogland en ging eens speuren naar het boekje (klik).
Dat bleek nog niet zo makkelijk...overal wat het uitverkocht.
De boekhandel op de laan (klik) deed ook een poging en dat lukte.

Gewéldig...ik dacht meteen aan mijn vriendin...echt iets voor haar!


En daar begon het...want ach...waarom kocht ik ze niet ook voor mijzelf???

'Ze' inderdaad want er is ook nog een breiversie (klik).
Leuk, leuk, leuk!

Wat een briljant idee...doekjes...je hebt ze altijd nodig.

Misschien haak of brei ik er nog wat voor de Haagse Egelopvang. (klik)


Daar zijn doekjes áltijd welkom. 


En nu ben ik dus nog moeilijk te stoppen.

Mijn katoenvoorraad is lekker enthousiast en
ik leer nieuwe patroontjes die hélemaal bij mij passen.😉


Wat wil een mens nog meer?


Ik niets voorlopig. 😍

zondag 10 februari 2019

Natuurkunde...


Lekker woelig was het buiten...
ik hou daar van!


Binnen hoor je de wind gieren,
hier zo vlak bij zee geen uitzondering.


Het zonnetje en een fris temperatuurtje erbij
maakt het perfect wandelweer.


Eigenlijk wil ik schrijven dat ik zo van deze tijd hou
maar tegelijkertijd bedenk ik mij dat ik 
van elke periode in het jaar hou.


Februari...sprokkelmaand
las ik ergens.


De bomen laten wat oude takken vallen om zo 
ruimte te maken voor de nieuwe twijgen die straks gaan groeien.


De vogels beginnen met het oefenen van hun keeltjes
om straks het mooiste lied te kunnen fluiten voor hun lief.
En ik hoorde het gisteren...het viel mij op 
hoeveel vogels ik weer hoorde.


Ja ik hou van deze tijd
precies op tijd. 💚


Ik ga mee met de stroom die de natuur mij voorleeft.

Het strakke ritme van de schooldagen kan ik nu als
oude takken écht loslaten.

Niet alleen praktisch maar ook in mijn lijf...
en dat geeft ruimte.


Door het boerenleven van zoonlief ga ik als vanzelf mee 
in het ritme van de dieren op de boerderij.

Ik vraag de boer het hemd van het lijf 😉…
als stadsmeisje heb ik nog héél wat te leren merk ik...


en ik vind het zó fijn!!! 🙏


dinsdag 5 februari 2019

De stilte spreekt...


Afgelopen weekend was ik stil...
nou ja...ik beken eerlijk dat ik ook gesmokkeld heb.


Zo voelde het ook...als ik met mijn vriendin aan het praten was.
Schuchter keek ik om mij heen of niemand ons hoorde of zag.


Niet dat Jan Kortie (klik) nou zó streng is hoor


hahahaha...helemaal niet zelfs.


Maar goed...je wilt anderen natuurlijk niet storen in hun stilte.


Die stilte van de Winterretraite (klik)
heeft mij veel geleerd of laten ontdekken.


Bijvoorbeeld dat ik best wel graag praat. 😜


Maar ook dat als je naar buiten gericht bent...
het contact met je binnenwereld moeizamer gaat.


Zo ervaar ik het hé...dit is mijn gevoel.

We waren niet alleen stil...we maakten ook geen contact.


Op geen enkele manier.
Om dan tóch verbondenheid te voelen...nou nou nou, dat vond ik lastig hoor.
Eigenlijk is mij dat niet echt gelukt.


In die grote zaal vol mensen
voelde ik nauwelijks een 'samen'gevoel.


Ook niet als wij zongen...wat mij zeer verbaasde.
Blijkbaar heb ik daar toch een vorm van contact voor nodig.


Naast de stilte werd er dus wel gezongen...en veel!
Héérlijk!!! 


Jan Kortie kan dat...met zijn pianoklanken neemt
hij je bij de hand de melodie in.


En al ken je het lied niet...je zingt meteen met hem mee.
Eerst zachtjes en uiteindelijk voluit.


Wat een zalig mantrabad. 🙏

Naast het zingen vertelde Jan ook over de Mantra's.
Wat ze betekenen en ook wat ze voor jou kunnen betekenen.


Van die inzichten die iets bij je aanraken, mooi!

Ook dacht ik veel na over iets 
wat voor mij eigenlijk geheel vanzelfsprekend is:


'het kunnen en mogen praten, luisteren, contact maken...'

Mooi om daar nu eens vanuit intense dankbaarheid naar te kijken.


Een weekend wat nog heerlijk natrilt bij mij.
Zodra ik 's morgens mijn ogen open zingt in mij een mantra.


Zó bijzonder...en fijn!! 💖



dinsdag 22 januari 2019

Winteren...


Vanmorgen rond een uur of negen
roept zoonlief dat 'het' er is...


de sneeuw!


Want dat is leuk hé...


's avonds al weten dat het morgenochtend gaat sneeuwen.


En dat je dan vrij bent...


dát is extra leuk.


En inderdaad...precies op de afgesproken tijd met de KNMIapp...


dwarrelen de eerste vlokjes naar beneden.


Het waait...dat ook.


Kleine vlokjes zijn het...


maar wel heel veel.

Genoeg voor een leuk laagje
waarin je voetstappen zo lekker kraken.


'Dat klinkt net als watten' 
zei één van onze dochters ooit eens als klein meidje.
Vreselijk vond en vindt ze dat.


Terwijl ik er helemaal van opveer.
Júist dat gekraak in verse sneeuw.
Grappig hé...hoe dat kan verschillen.


Zoon en ik kraakten flink
tijdens onze winterwandeling. 

En we gooiden ook sneeuwballen
totdat onze handschoenen nat en ijskoud waren.


Echt héél fijn...


vrij zijn op zo'n witte winterdag ❄☃❅