Pagina's

vrijdag 21 september 2018

Terug in de tijd...


Streng spreek ik mijzelf toe om éérst de bovenverdieping te stofzuigen. 😜

De wasmachine zegt dat zij over 26 minuten gaat piepen dus 
die tijd is voor mij!

Ik kreeg vanmorgen namelijk leuke post...
héél leuke post.


Een dikke envelop die al een cadeautje op zich is met
een heerlijke inhoud.

Op het blog van Carolien (klik) had ik meegedaan met
een give-away.


En terwijl ik druk druk druk in de weer was/ben met de schilders
bleek ik zomaar gewonnen te hebben!

Wat op een dag als vandaag zeer welkom was...
drie oude Margrieten uit 1970(!) en daarnaast nog vintage envelopjes/ kaartjes
kortom...Smullen!!


Zoals Carolien al op het lieve kaartje schreef:
'theetje erbij en even lekker terug in de tijd' 
zat ik daar dus zomaar van te genieten.

Ik was 6 jaar...in 1970...


wat een andere wereld!

In het Haagse 'oude' Juliana Kinderziekenhuis (ik heb daar nog gelegen)
mochten voor het eerst dieren van een kinderboerderij op bezoek komen bij zieke kinderen.
Andere ziekenhuizen volgden dit voorbeeld want de artsen zagen 
dat het een goede invloed had op de patiëntjes.


Niet meer voor te stellen toch? (al geloof ik nog steeds in de heilzame werking)

Een reportage van Prinses Beatrix in gelukkige tijden...


wat is het toch fijn dat we nog steeds niet in de toekomst kunnen kijken...

Vanaf 1 januari 1970 mocht je als bruidspaar 


zelf kiezen in welke gemeente je wilde trouwen.

En dan de man als vader...


hier mooi beschreven vind ik.
Daar was, denk ik, voor veel mannen best wel wat moed voor nodig.

En kijk eens waar we nu staan, hoever we met elkaar al zijn gegroeid!

Dat zie je nog eens extra als je zo'n tijdschrift leest...
(als je op de foto's klikt is het beter te lezen)


 😉😉



Dank je wel lieve Carolien...ik ben er nog wel even zoet mee, zó leuk! 😘

zondag 16 september 2018

Zee van Licht...


Ik wilde het al een jaar geleden doen...
Dan zag ik het weer voorbij komen op Facebook


maar steeds stond er iets anders in de agenda en kwam het er maar niet van.

Tot vandaag...vanmiddag was het zover!


In het zonnetje liepen vriendin Josee (klik) en ik richting de Scheveningse haven.


Bekend terrein voor mij alhoewel dit stukje toch nog een zoekplaatje opleverde.
In een fris nieuwbouw pand vinden we uiteindelijk onze bestemming: 'Zee van Licht' (klik).
Zonder fototoestel maar mét mobiel dus gelukkig kon ik toch wat foto's maken.


Femke begroet ons al buiten, dat voelt fijn!

Vandaag gaan wij naar een workshop over edelstenen:

'Edelstenen, de basis'


Nieuwsgierig...beetje spannend ook wel gaan we naar binnen.
Ik kijk rond en merk dat ik vanzelf al dieper ga ademen.


Van deze sfeer houd ik zo, ik voel mij op mijn gemak.
Na een praatje en een lekkere kop thee nemen we plaats in de workshopruimte. 


Verschillende stenen liggen in het midden en
als vanzelf heb ik mijn voorkeuren al gemaakt.


Ooh ja...die groene...en die aqua!!!
Oef...die zwarte...nou nee!! 


Femke vertelt levendig over de stenen...over hoe ze ontstaan, hun werking
en over hoe je ze kunt gebruiken.


En dat alles vanuit de optiek: vertrouw op jezelf...jijzelf weet alles al. 💜

En we mogen stenen kiezen, voelen, ruiken...
wat kies je vanuit het zicht en wat vanuit je gevoel?


Stenen voor de verschillende chakra's...hoe voelt dat? 
Hoe kunnen ze je helpen en hoe zorg je voor de stenen?

We sluiten af om zelf met een pendel een steen te kiezen die op dit moment het beste voor jou is.
Daar was ik écht héél verbaasd over!
De pendel wees...de zwarte steen, een Hematiet, aan...
Hihi...ik probeerde nog even de pendel te misleiden maar ik misleidde slechts mijzelf.


Niks moet hoor...als het voor mij beter voelde mocht ik gerust een andere steen kiezen. 
Maar nee, de zwarte steen ging mee naar huis en ligt nu voor mij.
Het voelt goed...natuurlijk voelt het goed! 😉


Wat een voedende middag...
dank je wel lieve Femke! 😘

zondag 9 september 2018

Een gewone dag...


Vandaag hebben wij niks...
geen plannen, geen afspraken. 


Mijn hoofd is vol, te vol.


Ik heb dat soms...dan voelt het alsof alles wat ik hoor of zie mij teveel is...
alsof mij op zo'n dag dan ook niets ontgaat...alles komt binnen.


De oorzaak...ja, dat weet ik wel hoor.


Een gesprek waar ik niet écht naar uitkijk en wat ik alvast aan het oefenen ben 😜,
een flinke opruimklus waarbij ik drastisch ruimte tekort kom...
voeg daarbij twee (heel aardige) schilders die de hele dag in en om het huis bivakkeren 
en het plaatje is compleet.


Dus vanmiddag snakte ik naar de zee, het strand...
de zon in mijn gezicht en de wind door mijn haren.


Dé remedie voor zo'n dag als vandaag!


In verbinding met de elementen zijn is voor mij zó heilzaam
en waar kan dat beter dan aan mijn geliefde 'Stille strand'?


Het was vandaag een gewone dag.


Geen bulderende golven of imposante wolkpartijen
maar wel kraakhelder en nazomers warm.


Op en rond het havenhoofd lees ik nog een keer de straatpoëzie die daar
door iemand is opgeschreven.
Geen idee wie het is maar ik ben hem of haar dankbaar!


Fijn om zo mijn hoofd leeg te maken...


 zodat er weer ruimte komt om naar mijn eigen geluid te luisteren...
om mijzelf weer te kunnen zien.

Ik glimlach naar de wijze spreuk bovenop het duin...


en keer opgeladen en voldaan weer naar huis 💛



vrijdag 31 augustus 2018

Bessensap en een ladder...


Bessen gaan kopen en met een ladder terug komen...
Huh??? Ik leg het uit!


Deze week maakte ik bessensap...yammie, van aalbessen.
Ja...die héél zure inderdaad...ik zoet het sap met appeldiksap.
Een beetje dan hoor want hier in huis houden we van lekker zuur.


En omdat ik het op die regenachtige woensdagmiddag wel een 
heel gezellig werkje vond dacht ik: 'dit doen we nóg een keer!'


Dus donderdagochtend al vroeg op pad voor aalbessen.
Een goede oogst dit jaar want ze zijn er volop voor weinig geld.
Die rode besjes houden blijkbaar van droogte. 😉

Maar...geen bes te bekennen die ochtend.
De jongen van de Appie vertelde mij dat ze er niet meer waren...
duhhh...volgens mij had hij niet zoveel zin om naar achteren te gaan 
en bessen te spotten. 
Weet ik niet hoor maar ik kreeg wel dat gevoel.

Nou goed...dan geen bessen...het idee was leuk.
 Op naar huis...tijd voor koffie!


En toen was daar dus die ladder...
Een ladder waar je niet op mag gaan staan of klimmen...
dat staat er nadrukkelijk op.
Maar dat wil ik ook helemaal niet dus dat komt goed.
Precies wat ik zocht!

Ga ik weer even uitleggen:

Laatst kochten we een kledingkast voor in onze slaapkamer.
Een fijne ruime kast...#blijmee.


Voordat deze kast er was stond er een stoel.
Niet echt om op te zitten maar zó handig om je kleding overheen te hangen.
De stoel verhuisde naar de woonkamer tsja en de kleding...


Omdat ons poezenvolk zich graag installeert op alles wat maar zacht is
zocht ik iets hangbaars...en wat ook nog eens weinig ruimte inneemt.
Maar ik kon zo snel niet echt iets bedenken.


Nou...na deze wens de kosmos ingezonden te hebben
was dus de ladder de perfecte oplossing! 
Weer blij mee. 👍

En met de aalbessen...


is het ook nog helemaal goed gekomen hoor. 😋

donderdag 9 augustus 2018

Verbinding...


Als het zó zomert dan is het anders buiten.


Overal staan de ramen open, mensen leven veel meer in de tuin of balkon.


Soms zelfs tot in de kleine uurtjes...


We merken ook veel meer van elkaar valt mij op.


Wow...wat is dat buurmeisje verderop een drammertje! 😉
En volgens mij houden ze daar erg van Italiaans eten...ik ruik het!


Tegen Janmijneman zeg ik ook regelmatig: 'hé joh...we zitten buiten!!'
Nou ja...de buren weten dat hij soms luid en duidelijk kan zijn. 😂


Zo gaat dat in de zomertijd en dat heeft ook wel wat.


Ik voel mij juist weer meer verbonden met alles en iedereen.


Herkenbaarheid als ik een buurvrouw flink hoor mopperen
omdat de tafel nog steeds niet is gedekt.


Een verjaardagslied klinkt even verderop...heerlijk vind ik dat!


Ik zie de buurman het gras maaien met naar mijn zin veel te veel lawaai.
Mijn mening is weer gevormd...waarom moet dat nou weer elektrisch???


Tsja, dat weet ik niet...en eerlijk gezegd hoef ik dat niet te weten.
Het is mijn zaak niet.


We doen allemaal wat we doen.
Ieder op zijn of haar eigen manier...
zoals het op dat moment goed voelt.


Het is slechts een kijkje in elkaars leven wat de zomer ons gunt.
Gewoon kijken...zonder oordeel.


Zodat als straks alle ramen en deuren weer dichtgaan
en het leven zich weer naar binnen verplaatst...


we elkaar bewust of onbewust weer hebben ontmoet.