woensdag 9 augustus 2017

Eitje...


Nog met mijn hoofd in het prachtige Wales
sijpelde heel langzaam het nieuws binnen over zgn. 'gif'eieren.


Waar gaat het eigenlijk precies over? vroeg ik aan onze thuisblijvende dochter.
Tsja...over eieren dus! 😉 Maar de onze zijn goed hoor...heb ik gechecked!

Nou..dat voelt dan weer wat rustiger. Maar als ik even later nu.nl lees
blijkt die zekerheid toch weer een flinke onzekerheid te bevatten.
Zo gaat het meestal met dit soort nieuws.


Gisteren was een druildag, bijna herfstig! En dat begin augustus.
Bij de Albert Heijn had ik zomerse rode aalbessen gekocht, héérlijk...er waren er volop.
Dus besloot ik de keuken in te gaan en er bessensap van te maken.


Zo gedaan: wassen, ritsen, koken...echt een eitje!


Al roerende en zevende besef ik mij hoe makkelijk het voor mij is...hoppa, naar de winkel,
bessen in mijn mandje en 's avonds genieten we van heerlijk friszure saus op onze vanillevla.


Heel wat mensenhanden zijn er nodig geweest om mij deze luxe te kunnen geven.
Ik hoef er alleen maar voor te betalen. 


En zo dwaal ik natuurlijk weer af naar de eitjes...en de boeren van die eitjes.
Man, man...hoe moet dat nou met al die kippenboeren
als veel mensen hun eieren niet meer willen of kunnen kopen? 
Want met name door de sociale media en internet gaat elk nieuw detail rond
het 'eiernieuws' als een razendsnel lopend vuurtje.
Terwijl er gelukkig héél veel eieren zijn waar niets mee aan de hand is.

Natuurlijk is er een flinke fout gemaakt, misschien wel meer dan één.
Goed om het uit te zoeken en alert te zijn...zeer zeker!

Maar in mijn gedachte zie ik jonge, hardwerkende boeren...met een opgroeiend gezin
...en een toekomst die ineens een stuk wankeler lijkt...

Ik kies ervoor om mijn hoofd koel te houden.
Om vertrouwen te hebben in al die mensen die vanuit een goed hart
zóveel voor onze dagelijkse maaltijd betekenen. 


Dankbaarheid in plaats van angst...



zaterdag 29 juli 2017

Kampuitje...update 6


Zo één keer per jaar, ergens in april,
gaat onze zoon met school op kamp.


Een hele onderneming voor een school met kinderen
die extra zorg nodig hebben.


Een enthousiast en krachtig 'juffies en meesters' team maken
dat het voor de kinderen elk jaar weer een feest is.


De eerste jaren bleef ik vooral paraat 😅
want het stokje overdragen gedurende een paar dagen vond ik allesbehalve makkelijk.


Laat staan dat ik er van kon genieten...nee, dat had echt wat tijd nodig.


Nu...een paar jaar verder had ik in de herfst het idee om samen met Janmijneman
een paar dagen weg te gaan tijdens het kamp.


Dat idee trok ik in het voorjaar weer abrupt in hoor...oh help, het komt nu wel héél dichtbij. 😉

Maar...gezegd was gezegd en bij Jan was dat niet tegen dovemansoren.


Hij zag het óók in het voorjaar nog prima zitten!

Na wat verwoede tegenstribbelpogingen en redenen
waarom we tóch beter thuis konden blijven
begon ik er ook wel de leukigheid van in te zien...


drie dagen Eifel in de omgeving van Monschau.

We zwaaiden de bus uit en vertrokken naar onze Oosterburen.
Het voelde vreemd, onwennig voor mij...maar toch had ik een gerust hart.


Het fijne van deze tijd is de sociale media.
De juffies zijn heel actief op Klasbord (een soort Facebook voor scholen)
en daardoor blijf je er eigenlijk gewoon een beetje bij.
Want als je dan 's avonds je mannetje rond een kampvuur ziet zitten
of je ziet dat ze hebben gewandeld tussen de koeien...
dan is 'in vertrouwen loslaten' tóch een heel stuk makkelijker voor een moederkloekhart. 


En zo gebeurde het dat ook ik samen met mijn andere man 
heerlijk kon genieten.

Want wat is het daar moooiiii!!!


Ons hotel lag aan een meertje met een uitzicht wat ik elke dag zou wensen.


Het grappige was dat wij steeds zeiden...ohh...dit is ook wel iets voor onze vent!
Dat zit zó in ons verweven, altijd onder onze vleugels. 💖

Het was ons eerste 'Eifeluitje' maar één ding weten we zeker...


Hier willen we zeker nog een keer terug!


(dit is de laatste update, we zijn weer bij! 😉)

maandag 24 juli 2017

De Japanse tuin...update 5


Een tijd geleden las ik bij Bertie (klik) iets over de Japanse tuin in Den Haag.
Tweemaal per jaar is het daar een waar feest van kleuren.
In de lente en in herfsttooi.


Ik realiseerde mij dat ik er eigenlijk nog nooit een blogje over heb geschreven
en dat terwijl het toch echt een waar Haags pareltje is!


Met terugwerkende kracht, want de tuin is nu weer gesloten,
dan toch nog wat smulfoto's.


Wil je rust in de tuin?
Nouuuu...'s morgens heel vroeg...het liefst bij regenachtig weer.


Daaromheen is het meestal druk, drukker, drukst.


De tuin is open tot 8 uur 's avonds, eind april/begin mei is het dan nog wel redelijk licht.
Op dat moment ben ik er het liefst, die avondlucht hoort voor mij bij de serene sfeer die er hangt.


Yep zelfs bij drukte!
Apart eigenlijk...de tuin straalt zoveel rust uit dat het eigenlijk
niet zo uitmaakt hoeveel mensen er zijn.


Behalve als je 'mensvrije' foto's wil maken, dat is een leuke uitdaging. 😉


Wil je meer lezen over deze bijzondere Japanse tuin...dat kan hier (klik)


Wij hebben geen tuin maar áls ik er één zou hebben dan graag in deze sfeer.
En dan ook nog een klein grasveldje erbij met mooi, goed onderhouden gras.
Waar ik dan 's morgens met mijn blote voeten kan dauwtrappelen!


Hihi...ik word er helemaal dromerig van.

Vanaf 14 t/m 29 oktober kan ik heerlijk verder dromen 
want dan is de tuin weer open.


En volgt er hier zeker een herfstblogje!


Fijne dag allemaal!

woensdag 19 juli 2017

Zeeuws dagje...update 4


Op de valreep las ik op facebook bij Monique (klik) dat er op tweede Pinksterdag
weer een wolmarkt was in het Zeeuwse Ouwerkerk.


Oehhhh...wol en Zeeland...dat is voor mij een ideale combinatie!
Nu nog even mijn mannen zover krijgen om mee te gaan maar dat kostte niet zoveel moeite.


Dus gingen wij op die mooie warme maandag al vroeg op pad.
Het was een leuke markt met mooie wolkraampjes en een gezellige sfeer.


Naast Monique die er met haar mooie Kleurrijk Viltkraam (klik) stond
zag ik nog meer bekenden en wel uit Blogland!
Terwijl ik met Janmijneman aan het afspreken was over waar we elkaar
weer zouden treffen riep ik ineens uit: hé kijk...daar loopt Stefanie! (klik)

En al bijkletsend riep zij weer...hé, daar is Marloes! (klik)


Zo leuk toch hé om elkaar zo nu en dan weer tegen te komen.
Het voelt steeds vertrouwd...mooi is dat!

Nu we toch in het Zeeuwse vertoefden volgden wij ook de raad op
van een andere Zeeuwse blogster namelijk Manon (klik).


Zij schreef eens over een mooi duingebied waar wilde paardjes rondliepen.
Nou zoals wolletjes in mijn oren klinkt, zo klinken de paardjes als muziek in de oren van zoonlief!

Wat ik al eerder schreef...het was een mooie warme dag en dat was te merken.
Oefff...wandelfile richting het strand.
Maar zodra je dan van het pad af gaat maakt een weldadige rust zich van het gebied meester.


Alleen de vogels 'verstoren' in volledige harmonie de stilte.


En ja hoor...we zagen de paardjes!

Gelukkig maar want het gebied is best groot, ze hebben echt heerlijk de ruimte.


Wat een fijne dag...
Genieten met een hoofdletter heet zoiets, Zeeuws genieten! 💖



vrijdag 14 juli 2017

Vers van de pers...


Tussen alle updates door nu een nieuw blogje 😉

Al een tijdje ben ik namelijk een dekentje aan het haken...en dat is af!


Een dekentje voor ons aanstaande kleinkind 💖


tsja...dat krijgt natuurlijk blogvoorrang...dat snappen jullie vast!

Annabel (klik) heeft de kleuren (Drops Big Merino) en het patroon uitgezocht en
in den beginne was het de bedoeling dat het randje ook ecru zou worden.


Zo zou het een neutraal dekentje worden.
Maar oohh...toen er eenmaal bekend was dat het een meiske is....
sloegen de roze kriebels toe!


Zowel bij haar als bij mij.

Zij zocht een mooi roze wolletje uit en dus werd het randje ineens meisjesroze.


Wel heel speciaal hoor dat ik dat mocht haken voor ze.


Het was een heerlijk werkje wat veel sneller klaar was dan dat ik van tevoren had ingeschat.

Hihi...dat zijn vast de 'oma in spé'  kriebels.


Zo leuk joh 😍

Fijn weekend allemaal!