vrijdag 24 februari 2012

Het lieve leven?

Is dat eigenlijk zo? Is het leven écht zo lief? 

Wanneer ik met zoonlief in het bos loop en geniet van de tere sneeuwklokjes...


Ja...dan ervaar ik het leven als intens lief...

  
en niet alleen lief...wonderlijk mooi zelfs.

Terug naar huis kerend hoor ik het slechte nieuws over prins Friso...
wat een verdriet, wat een zorgen....mijn gedachten zijn bij de Koningin en de familie.

En helaas gebeuren er elke dag heel verdrietige dingen...ook dat is een onderdeel van het leven...het lieve leven....

Ik was nog een jong meisje toen ik van onze buurvrouw een briefje kreeg met daarop een gedicht. Dat gedicht heeft toen een enorme indruk op mij gemaakt, ons gezin maakte op dat moment een tijd van groot verdriet door. 
Later kwam ik het gedicht regelmatig tegen en het is waarschijnlijk bij jullie ook wel bekend. 
Tóch wil ik het hier plaatsen om aan te geven waarom het leven mij altijd lief is...welke weg of pad het leven voor mij ook in petto heeft.

Voetstappen in het zand..

Ik droomde eens en zie
ik liep aan 't strand bij lage tij.
Ik was daar niet alleen,
want ook de Heer liep aan mijn zij.

We liepen samen het leven door,
en lieten in het zand,
een spoor van stappen; twee aan twee,
de Heer liep aan mijn hand.

Ik stopte en keek achter mij,
en zag mijn levensloop,
in tijden van geluk en vreugde,
van diepe smart en hoop.

Maar als ik het spoor goed bekeek,
zag ik langs heel de baan,
daar waar het juist het moeilijkst was,
maar één paar stappen staan.

Ik zei toen "Heer waarom dan toch?
Juist toen ik U nodig had,
juist toen ik zelf geen uitkomst zag,
op het zwaarste deel van mijn pad..."

De Heer keek toen vol liefde mij aan,
en antwoordde op mijn vragen;
"Mijn lieve kind, toen het moeilijk was,
toen heb ik jou gedragen..."

Nel Benschop


Ik wens jullie een liefdevol weekend toe.

8 opmerkingen:

  1. Ik vind dit zo'n prachtig ontroerend maar ook troostgevend gedicht,dankjewel!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oh Petra, ik krijg tranen in mijn ogen van ontroering...! Ik heb dit gedicht ooit een keer 'gekregen' van een medeblogster, en het is me zeer dierbaar. En hoewel ik me realiseer, dat er zoveel gezinnen zijn, die slecht nieuws krijgen over een geliefde, leef ook ik mee met de koninklijke familie. Want ik heb ook ooit eens een telefoontje gehad met nieuws dat zou kunnen lijken op het verhaal van Prins Friso... en kan me dus zo goed indenken hoe het voor hen moet zijn... de onzekerheid, het verdriet... En ik ben nog altijd intens dankbaar dat het bij ons toen wel goed is afgelopen, uiteindelijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dit gedicht hangt boven mijn bed, en ja het is niet altijd het lieve leven. Ook voor de Koninklijke familie niet, dat zijn ook gewoon mensen. Ik leef enorm met hun mee. Groetjes, Ans

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Slecht en verdrietig nieuws is slecht en verdrietig nieuws en iedereen die kan invoelen leeft mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja, dat gedicht is mooi. Het raakt je als je het leest en is troostgevend. Het ongeluk van prins Johan Friso vind ik ook vreselijk. Helaas weet ik precies wat ze doormaken en je staat zo machteloos.
    Gelukkig bijven er ook nog dingen over om van te genieten. Zoals de natuur. Prachitge foto's.
    Liefs, Pauline

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Krijg kippenvel. Het is vreselijk wat ze doormaken.
    Het gedicht is mooi.
    Wij gaan zo meteen wandelen en als ik sneeuwklokjes zie zal ik vast weer even aan je speciale logje denken.
    Lieve groet,

    BeantwoordenVerwijderen

Dank je wel voor je reactie!

Stap uit je stad...

Dit weekend werden onder andere Haagse stedelingen aangemoedigd om eens in hun achtertuin te gaan relaxen. 'Stap uit je stad'...