maandag 31 december 2018

Oliebollendag!


De laatste dag van het jaar...
en door onze vent gedoopt als 'Oliebollendag'.
Leuk...die houden wij erin!


Alles staat klaar om weer te beginnen met
het bakfestijn van de oliebollen.

Ik maak ze voor de tweede keer volgens dit recept (klik).
Wat mij betreft absoluut de allerlekkerste!


Buiten knalt het zo nu en dan al aardig 
en dat maakte dat ik gisteren op de fiets dacht: 'ja...echt een oudjaarssfeertje'!

Op het strand wordt al met man en macht gewerkt aan een 35 meter hoge houtstapel.
Twee dan hé...de Scheveningers en de Duindorpers.

Hahahahahaha...humor!!
Nu zijn die laatste natuurlijk ook Scheveningers maar of zij dat ook zo zien?? 😉

Maar daar bovenop hé...daar staan ze gewoon los!
Geen veiligheid...niet gezekerd...
En dat in 2018...🤔


Op deze foto's lijkt het nog redelijk rustig
maar niets is minder waar...


(vergeet niet je geluid heel even aan te zetten 🙉)

Terwijl wij daar meedreunden keek ik rond.
Muziek verbindt...dat is wat ik graag verkondig en zelf ervaar.

Maar tegelijkertijd vraag ik mij af wat het met mij zou doen
als ik uur na uur omringd zou worden met deze beat....
De bouwende mannen lijken de verbinding wél te hebben gevonden.


Het is een gemoedelijke sfeer en met elkaar wordt er hard doorgewerkt.
Op naar vanavond 12 uur want dan kan 'de fik' erin.

Maar voordat het zover is ga ik voor mijzelf nog
wat terugkijken op 2018, smullen van een oliebol
en zingen én verbinding ervaren met onze Mantragroep. 💚

Dank je wel 2018 voor al je dagen...


en dank  jullie wel voor weer een jaar meelezen 
en alle lieve en warme reacties op mijn blog. 😘

Een gezellige en veilige jaarwisseling voor jullie allen!

zondag 23 december 2018

Kerstrust...


Dit jaar doe ik het anders...


ik merk duidelijk het verschil.

Geen Kerststress, geen tijd tekort.
Ik nam het mij hier (klik) al voor.


En het lukte...dat is natuurlijk altijd maar de vraag.
Doordat ik er heel bewust mee aan de slag ben gegaan...


het bewaren van of eerder het in verbinding blijven met mijn innerlijke rust...
leek het alsof ik mezelf vanaf een afstandje kon bekijken.


Mijn eerste reactie op de zó vele 
leuke evenementen en ideeën die voorbij kwamen.


En het uiteindelijke besluit om iets wel of niet te doen.

Alles liet ik er zijn.

Van de weerstand: 'aah maar dat is ook écht te leuk',
het missen: 'kon ik dat nog maar doen' 


tot het verheugen op dat waar ik voor koos om te (gaan) doen.

Het voelt goed, dit is wat ik voor mijzelf wenste.

 Tijdens dit proces ontving ik zomaar een heel lief geschenk.
Een adventskalender van Jeanette (klik)


 waarbij ik elke zondag een envelop mocht open maken.
Kijk eens wat er vanmorgen tevoorschijn kwam...


écht zo leuk, hélemaal mijn smaak.
Maar bovenal zó lief...dank je wel lieve Jeanette.

En nu is het bijna Kerst.
Buiten is het héél nat, binnen gezellig warm.


Ik haak wat, zing wat en ga de komende dagen wat lekkers bakken.

In alle rust...⭐🎄

dinsdag 18 december 2018

Een beetje wit...


Het was mooi op de derde adventszondag.
Zaterdagavond begon het al. 


Terwijl ik zat te breien op de bank dwarrelden de eerste vlokjes naar beneden.
Dat dansende ritme...ik word daar zo blij van.


En hoewel het de volgende morgen bijna al het wit weer weg was...


 trokken wij er na de koffie tóch op uit. 

Samen met een stevige mist waren wij deelgenoten 
van een verstilde, vredige sfeer...


daar in de duinen.


Precies zoals je zou wensen in de adventstijd.


En terwijl ik daar loop lukt het mij...


om alles even te laten voor wat het is.


Ik verbind mij met de natuur om mij heen...


en ben een moment helemaal in het Nu 🙏



donderdag 13 december 2018

Oh dennenboom...


Facebook...
Je hebt er veel of misschien niks mee maar ik moet eerlijk
toegeven dat er soms wel leuke ideeën oppoppen.


Zou ik het ook ontdekt hebben zonder die ene 'post'?
Ach...vast wel, hahahaha! 


Maar nu las ik het dus in mijn nieuwsoverzicht. 


kun je kerstbomen huren...
of eigenlijk adopteren.


al op andere plaatsen in Nederland bestaat
 en nu dus ook in het Haagje!

Ancella Steketee...zij is de initiatiefneemster


van dit leuke en vooral mooie Haagse plan. 

En dat sprak mij zeker aan...zeker!

Normaliter tuften wij na Sinterklaas naar de Hornbach voor een mooie,
niet te dure boom. Altijd naar tevredenheid.


Maar het 'wrong' dan wel een beetje bij mij.
Al die bomen...
Dus dit jaar doen we het anders


en dat voelt tot nu toe heel goed.
Ik ben echt heel blij met deze actie!

Oké...een flinke maat kleiner dan z'n Hornbachcollega
maar dat komt vanzelf wel.


Ik verzorg 'm goed en geef hem
mijn liefdevolle aandacht.

Dankbaar voor z'n gezelligheid in de donkere dagen.

En wie weet...


zien we elkaar volgend jaar weer!

zondag 9 december 2018

Uitbundig...


Op dit moment lees ik het boek (met cd): 'Het lied van Het' (klik)
van de hand van Jan Kortie, stembevrijder.


Hij schrijft iets over uitbundigheid. En daar moest ik even over nadenken.
Uitbundig leven...doe ik dat?


Uitbundig feestvieren? Uitbundig lachen, uitbundig genieten?
Uitbundig zingen...ja, dat laatste kan ik nu wel!


Maar ook uitbundig huilen of uitbundig boos zijn.
Hmmm...tijdens het lezen concludeer ik dat ik toch meer het ingetogen type ben.


Natuurlijk geniet ik...maar gewoon...in mijzelf.
En huilen...boos worden...tsja, daar denk ik meestal veel over na.


Eerlijk gezegd is dat item bij mij verre van uitbundig.


Maar zoals bij veel meer teksten van Jan Kortie 
bleef dit de laatste tijd toch om mij heen hangen.


Wat heerlijk eigenlijk...uitbundigheid.

Als je iets uitbundig beleeft dan zet je het écht neer,
dan mag het er zijn...precies zoals het is!


Ongeschaafd, niet teveel over nagedacht...
puurheid...dat laat je dan zien.


Aan de wereld maar in de eerste plaats aan jezelf.

Dit is wie ik ben...zo beleef ik het...
zo leef ik mijn leven.


En hoe mooi was het dat de elementen mij gisterenmiddag
precies lieten zien en voelen hoe dat nou in zijn werk gaat.


Want wát was het één grote uitbundigheid daar aan zee en op het strand!
Een stormachtig welkom waardoor het duintje opklimmen nog een hele kunst was.

Buurvrouw Ellis kruiste mijn pad en zij zei dat het ploeteren was maar zó de moeite waard.
Wat boffen wij toch om zó dicht aan zee te wonen...daar waren wij het roerend over eens.


De zon met haar gouden stralen, de bulderende zee, de overweldigende wind...het zand wat zelfs in mijn oren zat.


Zó doe je dat dus...uitbundig zijn! 🙏