maandag 16 september 2019

Hiken...


Afgelopen week sprak ik iemand die
net terug was van een heerlijke vakantie. 


Ooh en we hebben echt heel veel 'gehiked', zó veel moois gezien...superleuk!

Ah..oké...ehhh...
peizend over hoe ik mijn vraag zou stellen 
werd ik gered door haar zoontje...
de kleine man kreeg de deur niet open.
Pfieuwww...

Nou dag hoor, tot gauw!! 


Gehiked???

Even dacht ik aan een afgekorte versie
 van liften...hitchhiken.

Maar iets in mij zei dat dat niet klopte.  


's Avonds tijdens ons koffiemomentje op de bank 
peilde ik Janmijneman maar eens.

Oh..ja...hiken...dat is eigenlijk wandelen maar dan wat hipper.

Huh??? Wandelen??

Nou ja, je hiked niet op straat maar wel door de duinen of door het bos.


Aha...dus eigenlijk zijn wij een soort trendsetters...
wij 'hiken' al járen! bedacht ik zomaar.

Daar zagen wij toch de humor wel van in dus zocht ik het maar eens op.


Hiken komt uit Amerika (geen verrassing)
en is een stoere vorm van 'walking' ofwel wandelen.

Lange wandelingen in de natuur met een pittig hoogteverschil, vermoeiend dus.


Maarrrrr...aangezien dit in ons platte landje bijna niet mogelijk is
noem je in Nederland een flinke natuurwandeling ook hiken.


Hah! Zo raar dacht ik dus niet...


ik hike, jij hiked en wij hebben gehiked! 😜


zondag 8 september 2019

Over de dood...


De dood is niet het doven van het licht, 
maar het uitblazen van de lamp 
omdat de dag is aangebroken
                                                                                       Tagore


De dood...
daar wil ik het in dit blogje eens over hebben.

Onlosmakelijk verbonden met het leven...
dus ook met mijn leven.


Nee, ik schuif het niet voor mij uit...
ik denk er regelmatig over na.


Doodgaan, sterven of overlijden maar liever noem ik het overgaan.
Overgaan naar een andere dimensie waarin je reis verder gaat.


En dan...zodra jouw tijd daar is...
wat wil je dan?

Dat hield mij de afgelopen week bezig.

Vragen waar men vroeger minder over na hoefde te denken.
Er waren rituelen en gewoontes, die werden gevolgd...
zo ging dat binnen de veiligheid van een gemeenschap.


In deze tijd worden wij uitgenodigd om dit zelf in te vullen.
Precies op maat, zoals het past voor de overgegane en zijn of haar dierbaren.

Ik denk dat deze vrijheid de dood ook meer tot 'leven' kan brengen.
Dat de dood een onderdeel van je leven is of wordt.


Wat wil je graag en wat beslist niet?

Het voelt natuurlijk wel een beetje raar om midden in het leven
je bezig te gaan houden met je dood.


Misschien voel je weerstand...
omdat je veel van het leven houdt.


En dan nog wat...

Soms heb je nog de gelegenheid om zelf dingen te regelen maar
dat hoeft natuurlijk helemaal niet zo te gaan.

Dan kan zo'n wensenlijst best fijn zijn.


Ikzelf heb zéker mijn wensen
en toch ook mijn twijfels...

Want zo'n lijst is fijn maar zadel ik mijn lieve dierbaren dan niet met een hele rits taken op?

Dus misschien houd ik het maar bij wat kernpunten.
Een soort checklist voor na mijn dood. 😉


En ach...wie weet is dit voor mij dé ultieme kans
om alles volledig in liefde en vertrouwen los te laten.


Iets wat een rode draad is in mijn leven...


volbracht door de dood. 🙏



zondag 1 september 2019

Kraammand...


Dat was deze zomer mijn project.

Hier (klik) was ik daar ook mee bezig, 
ik geniet daar zo van!


De hoofdkleur was dit keer blauw, uiteraard.

Alhoewel er voor grote zus natuurlijk
ook een roze pakje te vinden was.


Heerlijk struinen op Pinterest,
zijn jullie ook fan?


Wat een leuke ideeën kom je daar toch tegen.

De Franseslag vlaggetjes (klik) gingen nog een keer in de herhaling
maar dan in een miniatuurversie.


Zo'n mand vraagt om kleine werkjes, 
en laat ik daar nou juist het meest van houden.

Terug in de tijd...
freubelen met vilt.


De eenvoud van het patroon...
meer hoeft niet.

Ik blijf de kracht ervan ervaren.


En dus maakte ik ook nog een roze variant
voor het lieve kleine meidje van mijn nichtje.


En uiteraard hoorden er deze keer 
 ook doekjes in de mand!


Dat is bij mij nu zó populair,
heerlijk om lekker los te gaan. 😉

Ruim op tijd, hahahaha...zoals ik ben
stond de mand te wachten op dé dag.


De dag van nog meer Omaliefde 🙏💙


zondag 25 augustus 2019

Dubbele oogst...


Van verschillende kanten kreeg ik 
dit jaar een rijke oogst toebedeeld.


Of ik nog wilde...want er was zóveel!

Yep...graag zelfs...niks zo fijn om
 daar iets lekkers van te maken.


Om de zomerzon te bewaren in een heerlijke saus of compote.


Best wel even een klusje bedacht ik mij al roerend en zevend.

En zoals dat dan vaak gaat ontdekte ik
een gelijkenis met een andere oogst.


De zomeroogst in mijzelf.

Ook daar kreeg ik van verschillende kanten wijze woorden aangereikt.
Of ik ze wilde? Of ik er iets mee kon?


En ook daar was mijn antwoord: 'ja graag'. 🙏

Natuurlijk niet zo letterlijk als met het fruit...
hier was het meer een
innerlijk 'ja'. 


Je leest iets precies op het moment dat je met iets worstelt.
Of een antwoord op een vraag waar je al lange tijd naar zocht.


En dan...dan is ook dát best een klus!

Om deze oogst te verwerken, 
er iets van te brouwen wat bij jou past...
wat goed voelt.

Ik glimlach om mijn gedachten.


Fijn, zo'n mooie augustusmiddag in de keuken.


maandag 19 augustus 2019

Paarse pracht en oerkracht...


Vanwege de drukte was het advies om liever
niet in een weekend naar de bloeiende heide te gaan kijken.


Maar ja...soms is het even niet anders en dat
was bij ons het geval.


Daarom vertrokken wij op een zondag richting 'Paars'. 


Op Instagram zag ik al veelbelovende foto's voorbij komen


maar óók dat het door de droogte van vorige zomer
 minder paars is dan andere jaren.

Yep druk was het zeker, 


een plekje voor onze auto zoeken was al een paarse rondtour op zich!


Maar eenmaal op de heide leken de meeste mensen 
zich te verzamelen bij de uitkijkpunten...


dat was fijn!


We keken onze ogen uit en onze camera's hadden het druk.


Het voelde goed om zo omhuld te worden door het mooie paars.


Wat een oerkracht van de natuur om zelfs in de spaarstand
zoveel schoonheid te kunnen laten zien.


Als dit al 'minder paars' is...


 Een geruststellend 'het komt goed' gevoel daalt op mij neer.


En ondanks dat het nog volop zomer is ogen sommige plaatjes herfstachtig.


Als een soort voorbode...


Het paars maakt duidelijk iets wakker in mij.


Een mandala in deze kleuren...doekjes breien in Heidepaars...
heideplantjes op mijn balkon!


In mijn hart neem ik het mee naar huis...


prachtig paars 💜