dinsdag 22 januari 2019

Winteren...


Vanmorgen rond een uur of negen
roept zoonlief dat 'het' er is...


de sneeuw!


Want dat is leuk hé...


's avonds al weten dat het morgenochtend gaat sneeuwen.


En dat je dan vrij bent...


dát is extra leuk.


En inderdaad...precies op de afgesproken tijd met de KNMIapp...


dwarrelen de eerste vlokjes naar beneden.


Het waait...dat ook.


Kleine vlokjes zijn het...


maar wel heel veel.

Genoeg voor een leuk laagje
waarin je voetstappen zo lekker kraken.


'Dat klinkt net als watten' 
zei één van onze dochters ooit eens als klein meidje.
Vreselijk vond en vindt ze dat.


Terwijl ik er helemaal van opveer.
Júist dat gekraak in verse sneeuw.
Grappig hé...hoe dat kan verschillen.


Zoon en ik kraakten flink
tijdens onze winterwandeling. 

En we gooiden ook sneeuwballen
totdat onze handschoenen nat en ijskoud waren.


Echt héél fijn...


vrij zijn op zo'n witte winterdag ❄☃❅

zondag 13 januari 2019

Of weet je alles al?


Nee...ik weet zeker niet alles al.

Als je op de afbeelding klikt kun je de gedichten beter lezen...


Ik wist het niet...had het niet kunnen vermoeden
dat het opschrijven van je verdriet
zóveel zichtbaar maakt. 



Anders had ik het misschien al lang gedaan...

En nu doe ik het...een eindeloze stroom van woorden 
schijnen hun licht op wat ik voel.
En dat heelt.


Hetty ten Holt (klik) gaf mij dit zetje met haar dichtbundel:



Een troostend pareltje voor wie huilt. 
Of eigenlijk ook voor wie niet zo makkelijk meer kán huilen
na jaren opkroppen, wegslikken en verstillen.


Dat woorden zó kunnen omarmen, zalven...
wakker kunnen maken.


Dat die lieve tekeningetjes je kunnen vertellen dat je
écht niet de enige bent...dat je niet raar doet.


Nee...dat wist ik niet...had ik zelfs niet kunnen vermoeden...


(alle afbeeldingen zijn van Hetty ten Holt, waarvoor dank!)

dinsdag 8 januari 2019

Haken en breien...


Weer eens een blogje over mijn 
handwerkhobby's.


Haken of breien...wat doe ik het liefste?
Tsja...ik vind haken wat makkelijker.
Het is niet zo erg als je een keer fout zit, 
gewoon even uithalen en weer verder gaan.

Met breien hoop ik dat ik niet snel de mist in ga 
want dat vraagt toch iets meer van mij.

Maar beiden zijn leuk...héél leuk!

En daarom ben ik 2019 ijverig begonnen.
Op oudejaarsavond startte ik een nieuwe deken,
ik had echt weer zin in een wat groter project.


Wederom volgens een patroon van Lucy van Attic42 (klik)
Ik haakte van haar hand deze (klik) al en 
dat is toch zo'n heerlijk behaaglijke deken voor een winteravond op de bank.


Dat vroeg echt om meer!

Zoals jullie zien is de mijne niet zo kleurrijk als die van Lucy.
Dit keer koos ik voor naturellen...geen kleur dus. 😉

De kleurtjes hield ik voor een breiwerkje.

Een tijdje geleden kriebelde het sokkenbreivirus weer
 en dat is nog steeds niet over.
Een paar stoerdere voor onze boerenzoon.


Fijn om lekker warme voeten te hebben
 tijdens het werk buiten op de boerderij.

En daarna breide ik nog kleine lieve roze sokjes...


voor een klein lief meidje. 💖

Eigenlijk als proefsokjes...


om te kijken of het lekker zit en vooral of ze goed blijven zitten.

Dat is nu extra fijn want het dametje gaat steeds meer stappen...


#omaverliefd 😍



Maar ze zijn gelukkig helemaal goedgekeurd dusss...


 ik brei nog lekker even verder! 👍

donderdag 3 januari 2019

Nieuwjaarsgetob...


Nieuwjaarsnacht appt mijn vriendin:
'Oh Peet...ik voel nu toch wel lichte paniek hoor!!'


Zij woont vlakbij het vreugdevuur.
Het is 2 uur en ik lig net in mijn bed maar de slaap is nog ver weg.


Onze lucht is knaloranje en er cirkelen twee helikopters boven mijn hoofd.
Naast het knalwerk is er veel herrie van onophoudelijke sirenes.
Die zagen wij al toen wij buiten stonden...


zoonlief genoot! 😉


Foto's van de uit de hand gelopen vuurstapel druppelen binnen op mijn telefoon.
Mijn vriendin appt dat het 'vuur' sneeuwt in haar tuin...


'We dagen de elementen veel te veel uit...niet alleen met dit vreugdevuur...
we willen teveel.'


Dat waren zo'n beetje mijn nieuwjaarsgedachten waarmee ik 2019 welkom heette.


Nu kan ik heel veel voorbeelden noemen maar ik blijf dicht bij huis...bij mijzelf.

Ik wilde graag een Kerstboom maar ik houd ontzettend veel van bomen. 


Als er op bij ons op de laan bomen gekapt worden huilt mijn hart.
Maar...ik wil wél graag een Kerstboom...


Dus de oproep: 'adopteer een Kerstboom' was voor mij een fijne oplossing.
Tóch een boom...die dan daarna weer naar buiten gaat,
 goed verzorgd wordt en dus kan blijven leven.


Hier (klik) kun je mijn Kerstboomblijheid nog even lezen.

Ik heb onze boom goed verzorgd en mijn liefdevolle aandacht gegeven.
Ik verwachtte écht dat ik mij goed en tevreden zou voelen...


Maar dat is niet zo...helemaal niet zelfs.


Want...wat verschilt het enthousiasme van de bouwers van de vuurstapel
 met die van mij voor mijn Kerstboom?

We willen allebei iets...héél graag...
en daarmee dagen we beiden de elementen uit.

Zij het vuur...ik de aarde.

Wat wij willen heeft voorrang...
ook als we eigenlijk bést weten dat de natuur er geheel niet bij gebaat is.


Mijn lieve Kerstboom is het volgens mij met mij eens.
Ik vind hem niet blij, z'n naaldjes laten in grote getale los en z'n kleur is gelig.
Intussen staat hij op balkon te wachten op zaterdag...dan mag hij terug.


Maar diep in mij voel ik behoefte om hem lekker ergens in een bos te planten...
waar geen mens hem verder meer stoort.
Behalve ik...om hem zo nu en dan in dankbaarheid te groeten. 🙏


Ik wens jullie allemaal een heel bewust, liefdevol en gezond 2019 toe. 💛