woensdag 27 maart 2019

Lente!


Tsja...ik kan er nu écht niet meer omheen...


wil ik ook niet meer hoor.


Het is Lente!


In alles voel en ruik ik het...


de frisheid van een nieuw begin.

Vorige week vierde ik de Lenteequinox 
met een groep fijne vrouwen.


En daar vertelde ik al dat ik makkelijker en meer als vanzelf
de herfst inrol dan dat ik dat met de lente doe.


Apart? Ja, misschien wel.

Want ik geniet wél enorm van alle lenteschoonheid.
Een dubbel gevoel dus.


Waar ik wat weerstand ervaar is het
 voelen van die enorme groeikracht.

Het toenemende licht...alles komt in actie!


En dáár zit, denk ik, bij mij de kneep.
Een soort gevoel van: 'oeff...rustigjes aan maar'.


Maar daar wil de Lente niets van weten.
Zij nodigt mij uit om mee te gaan in de stroom van haar groeikracht.

Met een zoete zachtheid neemt zij mij liefdevol bij de hand
en kom ik in beweging.


Jaaa...het is Lente! 🌷🌼

donderdag 7 maart 2019

Weemoed...


Gisteren was het zover
of nee...


eigenlijk afgelopen zondag.

Toen wij onderweg waren...
en onze Zafira de geest gaf.


Zeg je dat zo? Over een auto?
Het voelde voor mij wel zo.


Gas geven hielp niet meer...
veilig naar de kant uitrollen was zijn laatste zucht.
En daar stonden wij aan de rand van de weg...Jan, ik en onze trouwe tuut. 💙


Misschien verwachten jullie het niet direct van mij...
maar ik ben een heus 'automens'.


Een auto als vervoersmiddel, het autorijden zelf...ik vind het echt héérlijk!!


Tien jaar geleden kochten wij deze blauwe Opelmeneer.
Vier jaar oud en hij had wat wij nodig hadden:
véél zitplaatsen zodat wij op pad konden gaan met ons hele gezin.


Hij bracht ons veilig naar heel wat vakantiebestemmingen, 
dagjes uit of gezellige bezoekjes.

Kilo's boodschappen droeg hij voor mij.

Fietsen achterin zodat dochters niet laat over straat hoefden...
en hun moedertje rustig kon zitten. 

Diezelfde dochters hadden een heuse verhuiswagen aan hem voor hun nieuwe stek.

Een trouw vervoer voor spannende doktersafspraken waarin je 
gewoon jezelf kon zijn met een rustgevend muziekje. 

Jarenlang dagelijks vervoer van en naar school van zoonlief
omdat fietsen voor hem geen optie is.

Van en naar de boerderij...die héérlijke dagbestedingsplek.


Dus ja...toen hij met zijn laatste krachten de oplegger optufte
en de straat uitreed...
stroomde naast intense dankbaarheid bij mij ook de tranen in mijn ogen.

Heb je dat met een auto??


Ja...voor mij voelde het zo. 🙏