zondag 6 oktober 2019

Boerenprotest...


Afgelopen dinsdag was er een 
hoop lawaai bij ons in de buurt.

Rijen trekkers tuften en ronkten voorbij, 
op weg naar het Malieveld.


Grappig...zoveel tractors in het Haagse straatbeeld...
dat zien we niet vaak.

Maar dinsdag dus wel want het was
de dag van het Boerenprotest ook wel Agractie genoemd.


En mijn lieve boer was thuis.
Dat was mazzel hebben want uiteraard
wilde mijn boerenzoon de boeren steunen en aanmoedigen.


En zo stonden wij daar...aan de kant van de weg.
Zwaaiend, onze duimen omhoog.

En wij niet alleen...het viel mij op hoeveel mensen
de boeren een warm hart toedragen...fijn!


En mijn hart? Hoe zit het daar dan mee?

Eehhh...een beetje verward in de eerste plaats.

Want ik heb mij niet genoeg verdiept in alle voors en tegens...
alle maatregelen en alle beschuldigingen.


Nee...ik zie boeren, strijdbaar met duidelijke taal.

En sinds ik met zoonlief meeloop op de boerderij heb ik
een heel andere kijk gekregen op het boerenleven.
Daar ben ik dankbaar voor...
heel wat vooroordelen heb ik hiermee los kunnen laten.

Maar tevens voelt mijn hart dat er iets móet gebeuren.


Moeder Aarde heeft voor mij áltijd de hoogste prioriteit,
mijn zorg om haar is groot.
De natuur heeft bescherming nodig.

En die bescherming kunnen wij alleen met elkaar bieden.
Daar is mijn hart aardig zeker van.

Alleen samen kunnen wij dit grote probleem omarmen.


Boer, bouwer, minister, jij en ik...

3 opmerkingen:

  1. Ik was heel benieuwd naar jouw gedachten over het boerenprotest. Hoe jij het verwoordt ontroerd me heel erg merk ik. Jouw innerlijke strijd is ook een beetje mijn innerlijke strijd.
    Ook ik steun de boeren en hun protestactie. Tegelijk ben ik het niet eens met hoe het er nu aan toe gaan binnen de agrarische sector. Ik ben tegen intensief gebruik van bestrijdingsmiddelen, pesticiden en tegen preventieve antibiotica en tegen massale melkveehouderijen en varkensmesterijen. Ik las een hartekreet van iemand die een pleidooi hield voor veganisme. Zich niet realiserend dat ook planten verbouwd moeten worden. En dat amandel boomgaarden (voor amandelmelk) enorme stukken land in gebruik nemen, stukken land waar vroeger andere gewassen stonden. Het is allemaal best ingewikkeld om te zeggen wie zijn leven moet beteren. Hoe de situatie nu is, is een gevolg van overheidsbeleid en gedrag van consumenten. Waarom ik de boerenactie wel steun is omdat uiteindelijk alles wat de mensheid nodig heeft voortkomt uit het boerenbedrijf. Daarom vind ik dat boeren het niet verdienen om de zwarte piet toegeschoven te krijgen.
    Mooi stukje Petra.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi stukje, wel een moeilijk onderwerp!
    Ik ben voor de boeren, maar besef ook dat het ander moet.
    Wel is het zo dat een boer verplicht/onverplicht veel heeft geïnvesteerd, want alles moest groter en meer! Nu hebben ze een groter bedrijf en nu moeten ze kleiner of saneren. Ook is het niet alleen deze sector die we als schuldige aan kunnen wijzen. We dragen allemaal ons deel daar aan bij. Kijk ik heb ook niet de oplossing net wat je zegt, met z'n allen moeten we een oplossing vinden. Wat ik me wel afvraag, moeten we zoveel produceren? Moeten onze producten de hele wereld over? Oké het levert geld op, maar het verarmt en vervuilt wel 'onze' grond en lucht! en geld alleen maakt niet gelukkig!!
    Bovendien hoor je van sommige 'duurzame' oplossingen dat ze ook weer niet zo duurzaam zijn. Tja en daarom, ik heb de oplossing ook niet voor handen. Fijne avond, Anita

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik vraag me of er nog iemand op de wereld is die precies weet hoe het allemaal zit, wie wat vervuilt et cetera en wie wat moet doen et cetera. Wat ik wel weet dat wij consumenten ook 'ns een keer heel kritisch naar onszelf moeten kijken want we willen vaak toch ook voor een dubbeltje op de eerste rang zitten.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie wordt immer gewaardeerd, dank je wel!!