zondag 10 februari 2019

Natuurkunde...


Lekker woelig was het buiten...
ik hou daar van!


Binnen hoor je de wind gieren,
hier zo vlak bij zee geen uitzondering.


Het zonnetje en een fris temperatuurtje erbij
maakt het perfect wandelweer.


Eigenlijk wil ik schrijven dat ik zo van deze tijd hou
maar tegelijkertijd bedenk ik mij dat ik 
van elke periode in het jaar hou.


Februari...sprokkelmaand
las ik ergens.


De bomen laten wat oude takken vallen om zo 
ruimte te maken voor de nieuwe twijgen die straks gaan groeien.


De vogels beginnen met het oefenen van hun keeltjes
om straks het mooiste lied te kunnen fluiten voor hun lief.
En ik hoorde het gisteren...het viel mij op 
hoeveel vogels ik weer hoorde.


Ja ik hou van deze tijd
precies op tijd. 💚


Ik ga mee met de stroom die de natuur mij voorleeft.

Het strakke ritme van de schooldagen kan ik nu als
oude takken écht loslaten.

Niet alleen praktisch maar ook in mijn lijf...
en dat geeft ruimte.


Door het boerenleven van zoonlief ga ik als vanzelf mee 
in het ritme van de dieren op de boerderij.

Ik vraag de boer het hemd van het lijf 😉…
als stadsmeisje heb ik nog héél wat te leren merk ik...


en ik vind het zó fijn!!! 🙏


dinsdag 5 februari 2019

De stilte spreekt...


Afgelopen weekend was ik stil...
nou ja...ik beken eerlijk dat ik ook gesmokkeld heb.


Zo voelde het ook...als ik met mijn vriendin aan het praten was.
Schuchter keek ik om mij heen of niemand ons hoorde of zag.


Niet dat Jan Kortie (klik) nou zó streng is hoor


hahahaha...helemaal niet zelfs.


Maar goed...je wilt anderen natuurlijk niet storen in hun stilte.


Die stilte van de Winterretraite (klik)
heeft mij veel geleerd of laten ontdekken.


Bijvoorbeeld dat ik best wel graag praat. 😜


Maar ook dat als je naar buiten gericht bent...
het contact met je binnenwereld moeizamer gaat.


Zo ervaar ik het hé...dit is mijn gevoel.

We waren niet alleen stil...we maakten ook geen contact.


Op geen enkele manier.
Om dan tóch verbondenheid te voelen...nou nou nou, dat vond ik lastig hoor.
Eigenlijk is mij dat niet echt gelukt.


In die grote zaal vol mensen
voelde ik nauwelijks een 'samen'gevoel.


Ook niet als wij zongen...wat mij zeer verbaasde.
Blijkbaar heb ik daar toch een vorm van contact voor nodig.


Naast de stilte werd er dus wel gezongen...en veel!
Héérlijk!!! 


Jan Kortie kan dat...met zijn pianoklanken neemt
hij je bij de hand de melodie in.


En al ken je het lied niet...je zingt meteen met hem mee.
Eerst zachtjes en uiteindelijk voluit.


Wat een zalig mantrabad. 🙏

Naast het zingen vertelde Jan ook over de Mantra's.
Wat ze betekenen en ook wat ze voor jou kunnen betekenen.


Van die inzichten die iets bij je aanraken, mooi!

Ook dacht ik veel na over iets 
wat voor mij eigenlijk geheel vanzelfsprekend is:


'het kunnen en mogen praten, luisteren, contact maken...'

Mooi om daar nu eens vanuit intense dankbaarheid naar te kijken.


Een weekend wat nog heerlijk natrilt bij mij.
Zodra ik 's morgens mijn ogen open zingt in mij een mantra.


Zó bijzonder...en fijn!! 💖



dinsdag 22 januari 2019

Winteren...


Vanmorgen rond een uur of negen
roept zoonlief dat 'het' er is...


de sneeuw!


Want dat is leuk hé...


's avonds al weten dat het morgenochtend gaat sneeuwen.


En dat je dan vrij bent...


dát is extra leuk.


En inderdaad...precies op de afgesproken tijd met de KNMIapp...


dwarrelen de eerste vlokjes naar beneden.


Het waait...dat ook.


Kleine vlokjes zijn het...


maar wel heel veel.

Genoeg voor een leuk laagje
waarin je voetstappen zo lekker kraken.


'Dat klinkt net als watten' 
zei één van onze dochters ooit eens als klein meidje.
Vreselijk vond en vindt ze dat.


Terwijl ik er helemaal van opveer.
Júist dat gekraak in verse sneeuw.
Grappig hé...hoe dat kan verschillen.


Zoon en ik kraakten flink
tijdens onze winterwandeling. 

En we gooiden ook sneeuwballen
totdat onze handschoenen nat en ijskoud waren.


Echt héél fijn...


vrij zijn op zo'n witte winterdag ❄☃❅

zondag 13 januari 2019

Of weet je alles al?


Nee...ik weet zeker niet alles al.

Als je op de afbeelding klikt kun je de gedichten beter lezen...


Ik wist het niet...had het niet kunnen vermoeden
dat het opschrijven van je verdriet
zóveel zichtbaar maakt. 



Anders had ik het misschien al lang gedaan...

En nu doe ik het...een eindeloze stroom van woorden 
schijnen hun licht op wat ik voel.
En dat heelt.


Hetty ten Holt (klik) gaf mij dit zetje met haar dichtbundel:



Een troostend pareltje voor wie huilt. 
Of eigenlijk ook voor wie niet zo makkelijk meer kán huilen
na jaren opkroppen, wegslikken en verstillen.


Dat woorden zó kunnen omarmen, zalven...
wakker kunnen maken.


Dat die lieve tekeningetjes je kunnen vertellen dat je
écht niet de enige bent...dat je niet raar doet.


Nee...dat wist ik niet...had ik zelfs niet kunnen vermoeden...


(alle afbeeldingen zijn van Hetty ten Holt, waarvoor dank!)