Pagina's

zondag 9 december 2018

Uitbundig...


Op dit moment lees ik het boek (met cd): 'Het lied van Het' (klik)
van de hand van Jan Kortie, stembevrijder.


Hij schrijft iets over uitbundigheid. En daar moest ik even over nadenken.
Uitbundig leven...doe ik dat?


Uitbundig feestvieren? Uitbundig lachen, uitbundig genieten?
Uitbundig zingen...ja, dat laatste kan ik nu wel!


Maar ook uitbundig huilen of uitbundig boos zijn.
Hmmm...tijdens het lezen concludeer ik dat ik toch meer het ingetogen type ben.


Natuurlijk geniet ik...maar gewoon...in mijzelf.
En huilen...boos worden...tsja, daar denk ik meestal veel over na.


Eerlijk gezegd is dat item bij mij verre van uitbundig.


Maar zoals bij veel meer teksten van Jan Kortie 
bleef dit de laatste tijd toch om mij heen hangen.


Wat heerlijk eigenlijk...uitbundigheid.

Als je iets uitbundig beleeft dan zet je het écht neer,
dan mag het er zijn...precies zoals het is!


Ongeschaafd, niet teveel over nagedacht...
puurheid...dat laat je dan zien.


Aan de wereld maar in de eerste plaats aan jezelf.

Dit is wie ik ben...zo beleef ik het...
zo leef ik mijn leven.


En hoe mooi was het dat de elementen mij gisterenmiddag
precies lieten zien en voelen hoe dat nou in zijn werk gaat.


Want wát was het één grote uitbundigheid daar aan zee en op het strand!
Een stormachtig welkom waardoor het duintje opklimmen nog een hele kunst was.

Buurvrouw Ellis kruiste mijn pad en zij zei dat het ploeteren was maar zó de moeite waard.
Wat boffen wij toch om zó dicht aan zee te wonen...daar waren wij het roerend over eens.


De zon met haar gouden stralen, de bulderende zee, de overweldigende wind...het zand wat zelfs in mijn oren zat.


Zó doe je dat dus...uitbundig zijn! 🙏

woensdag 5 december 2018

Écht Sinterklaas....


Een heel laat Sinterklaasblogje dit jaar want het moet nog even geheim blijven!

Op dit moment ben je misschien zelf wel aan het uitpakken
of niet...


en dan geeft dit blogje jou misschien even dat échte Sinterklaasgevoel.

Want daar ben ik de laatste weken best mee bezig.
Ik mis het zo...het beeld van onze
Goedheiligman en zijn trouwe metgezel. 

En of Piet nu zwart, roetveeg of wit is doet daar voor mij niets aan af.
Prima om met de wens/behoefte van de huidige tijd mee te gaan.


Wat ik jammer vind is dat alles steeds eerder en grootser gevierd wordt.
Nu doe ik daar zelf niet aan mee, ik volg graag mijn eigen tempo.

Maar tóch ontkom ik er niet aan om een heus Kerstgevoel te ervaren als ik aan het
winkelen ben over onze laan.


Nog voordat de Sint aangekomen was in ons koude Scheveningen
waren er al Kerstversiersels te vinden in winkels.
Een week later stonden er grote Kerstbomen en samen met het grijze druilerige weer 
voelde het als de donkere dagen voor Kerst.

En het was nog november...


En dát vind ik jammer. Ik wil nog geen Kerst...
In het begin van de adventstijd vier ik ouderwets Sinterklaas
om zo op weg te gaan naar het Licht van Kerstmis. 

Ouderwets Sinterklaas vieren...dat doen wij dit jaar met surprises.
Je verdiepen in de ander en met een grapje bij de ander iets aanraken.
Nouuuuu...dat kwam prachtig uit dit jaar!! 


Want...mijn bovenstaande verhaal is natuurlijk mijn gevoel.
Er zijn zat mensen die juist genieten van het steeds vroegere Kerstfeest.


Zo ook mijn dochter(s) en laat ik nou net háár als lootje hebben getrokken.😜
Oh heerlijk...ik wist meteen wat het ging worden...een Pietendemonstratie!


Wat een lol heb ik gehad om het te maken.
Ik ben niet zo'n knutselaar (in mijn hoofd zag het er een stuk strakker uit 😉)
maar dat geeft niets...de boodschap is waarschijnlijk wel duidelijk.

En daarom dus dit blogje...


over het échte Sinterklaasgevoel wat mij zo lief is.💖

woensdag 7 november 2018

Zonnegroet...


Gisteren nam de zon op deze manier afscheid van ons...


om ons vandaag weer uitbundig te verwelkomen...


🙏

vrijdag 2 november 2018

Heerlijk haakwerk (en een lief kalf)...


Ik haakte er al eens eerder mee (klik)...
die heerlijk zachte geiten angorawol.


Dus toen ik afgelopen voorjaar op de handwerkbeurs 
dezelfde stand met vriendelijke mensen (klik) weer zag...


 móest er natuurlijk weer iets mee .

Dit keer koos ik jadeachtig groen.
De kleur is niet egaal en dat maakt hem nóg mooier...levendig.


Nee...deze wol kriebelt niet en voelt tijdens het haken (of breien)
heel behaaglijk aan.

Hoewel ik in februari een mooie sjaal of omslagdoek in gedachten had...
bedacht ik tijdens deze zinderende zomer dat een poncho toch ook wel heel fijn zou zijn.


Met mijn, nog steeds, flink ontregelde warmtehuishouding eigenlijk een 'musthave'
zoals je dat tegenwoordig noemt. 😜

Afijn, al hakende voelde ik 'm al aankomen...dat ga ik niet redden met twee strengen.

Tsja...hoe heten die mensen???


Het was even zoeken maar uiteindelijk vond ik het adres en zag
meteen dat dit niet echt op de deur was...gnagna.

Gelukkig deed de postduif zijn werk en stuurde een draadje van mijn wol 
naar het oosten des lands. 
En toen hij terug in het Haagse keerde had hij keurig de goede kleur bij zich, wat fijn! 


Bijna jammer dat dit project af is.

Je kunt wel zeggen dat ik écht fan ben.

 En weten jullie waar ik ook fan van ben?


Dit lieve kalf was pas vijf dagen oud toen zij haar moeder verloor...zó verdrietig.

De boer nam haar mee naar de boerderij en ja...
 daar wordt ze natuurlijk óntzettend geaaid, geknuffeld en...


 getroost. 💖

zaterdag 27 oktober 2018

Herfstwandelen...


Vanmorgen na de zaterdagochtendkoffie
lieten wij de hagel achter ons en vertrokken richting de Veluwe. 


Herfstwandelen, dat stond op ons programma...


en dat kan wat mij betreft daar het fijnst.


We boften want het hemelwater bleef boven en het zonnetje
 lachte door de imposante wolkenformaties heen.


Gewend aan de Haagse bossen lijkt het of je in dit bos oneindig door kunt lopen.


Het voelt ook zó groot omdat je bijna niemand tegenkomt...


 en daar hou ik wel van. 😉

Ik geniet van de aardse geur, de koude lucht 


en van het herfstlicht.

De herfst vieren...



uitbundig en ingetogen tegelijk. 💛


donderdag 11 oktober 2018

Omslag...


Al is het buiten nog zomers warm


toch...het ruikt anders, het voelt anders.


Het licht is mooi en toont een verborgen wereld.


Zoals bij elk seizoen hou ik van die omslag.


Twijfelend van zomer naar herfst...


laten de herfstkleuren zich al zien.


Warme roden en sprankelend oranje...


ze inspireren mij om te gaan tekenen.


Zachtjes voel ik mij meedeinen met de natuur.


Heel langzaam, soms wat twijfelend
keer ik mij naar binnen.


Dit jaar ben ik voorbereid...wil ik mij niet te veel en te vaak
laten verleiden door al die leuke herfst en winterse evenementen.


En dat zijn er veel!


Ik kies ervoor om in mijn eigen rust de herfst te vieren.


Warm rood en oranje...