zaterdag 29 juli 2017

Kampuitje...update 6


Zo één keer per jaar, ergens in april,
gaat onze zoon met school op kamp.


Een hele onderneming voor een school met kinderen
die extra zorg nodig hebben.


Een enthousiast en krachtig 'juffies en meesters' team maken
dat het voor de kinderen elk jaar weer een feest is.


De eerste jaren bleef ik vooral paraat 😅
want het stokje overdragen gedurende een paar dagen vond ik allesbehalve makkelijk.


Laat staan dat ik er van kon genieten...nee, dat had echt wat tijd nodig.


Nu...een paar jaar verder had ik in de herfst het idee om samen met Janmijneman
een paar dagen weg te gaan tijdens het kamp.


Dat idee trok ik in het voorjaar weer abrupt in hoor...oh help, het komt nu wel héél dichtbij. 😉

Maar...gezegd was gezegd en bij Jan was dat niet tegen dovemansoren.


Hij zag het óók in het voorjaar nog prima zitten!

Na wat verwoede tegenstribbelpogingen en redenen
waarom we tóch beter thuis konden blijven
begon ik er ook wel de leukigheid van in te zien...


drie dagen Eifel in de omgeving van Monschau.

We zwaaiden de bus uit en vertrokken naar onze Oosterburen.
Het voelde vreemd, onwennig voor mij...maar toch had ik een gerust hart.


Het fijne van deze tijd is de sociale media.
De juffies zijn heel actief op Klasbord (een soort Facebook voor scholen)
en daardoor blijf je er eigenlijk gewoon een beetje bij.
Want als je dan 's avonds je mannetje rond een kampvuur ziet zitten
of je ziet dat ze hebben gewandeld tussen de koeien...
dan is 'in vertrouwen loslaten' tóch een heel stuk makkelijker voor een moederkloekhart. 


En zo gebeurde het dat ook ik samen met mijn andere man 
heerlijk kon genieten.

Want wat is het daar moooiiii!!!


Ons hotel lag aan een meertje met een uitzicht wat ik elke dag zou wensen.


Het grappige was dat wij steeds zeiden...ohh...dit is ook wel iets voor onze vent!
Dat zit zó in ons verweven, altijd onder onze vleugels. 💖

Het was ons eerste 'Eifeluitje' maar één ding weten we zeker...


Hier willen we zeker nog een keer terug!


(dit is de laatste update, we zijn weer bij! 😉)

12 opmerkingen:

  1. ja loslaten blijft ook dan moeilijk fijn dat jullie toch even eruit waren en genoten hebben. Knap om het zo te doen

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een prachtige foto's, fijn dat je hebt genoten. Fijn weekend groet El

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een mooi openhartig verhaal! Wat goed dat je gegaan bent en er ook zo van hebt kunnen genieten. De foto's zijn prachtig
    Fijn weekend, Manon

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat prachtig daar! Nog nooit geweest, maar nu zit het in mijn hoofd. Je twijfels kan ik bijna voelen. Ben jarenlang met mijn speciaalonderwijsklas op kamp geweest en zag dat ouders er moeite mee hadden. In het begin gingen we nog van maandag tot vrijdag. Dat is later teruggebracht, was beter!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi petra en ook fijn dat je kon genieten ,lijkt me ook best een klus om dat los te laten ,goed gedaan

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een prachtige foto's! Dat loslaten lijkt mij ook lastig.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat is het daar mooi en wat heerlijk dat jullie het toch gedaan hebben! O ik kon het ook zo lastig vinden om de kinderen los te laten. Maar ze kunnen het die kinderen van ons. Nu de moeders nog! ;-)) XX Esther

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat een prachtig plekje heben jullie bezocht. hart. gr.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. mooie foto,s en heerlijk dat je zo hebt genoten

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik kan mij dat moeite met loslaten helemaal indenken! Maar wat een mooie foto's heb je er gemaakt, puur genieten!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat knap van jullie!
    En wát een schitterende foto's van een prachtige plek... Top!

    BeantwoordenVerwijderen

Dank je wel voor je reactie!