Pagina's

zaterdag 11 november 2017

Mindful haken...


Loop als je loopt, eet als je eet en haak als je haakt
in aandacht...


Toen...op de handwerkbeurs in Rijswijk...
toen was het liefde op het eerste gezicht. 💗


De wol, het patroon...de eenvoud...
alles klopte!
Dus móest het mee naar huis, het kon gewoon niet anders. 😜


Dit was echt zo'n leuk werkje voor de kleine haakmomentjes.
Voor als het eten eigenlijk klaar is maar Janmijneman nog in de file staat.
Of 's morgens als het nét nog te vroeg is om naar school te gaan.


Ik zag het wel zitten hoor.

Toch, en dat is natuurlijk met de meeste dingen, liep het anders dan wat ik in gedachte had. 
Want...het is helemaal geen 'pak-even-snel-op-haakwerkje'.


Qua patroon zal je je niet snel vergissen.
Maar die wol hé...die wol vraagt iets van mij!!


Iets wat niet in 'kleine-tussen-neus-en-lippen-door' momentjes past.
Nee, deze wol heeft een heel andere insteek (letterlijk en figuurlijk!)
en daagt mij uit voor één grote oefening in geduld.


Het schiet niet op (haaknaald 2,5), het patroon is echt
heel veel van hetzelfde en ook nog eens in één kleur (nou ja kleur???)
en de wol is wat stug waardoor je elke steek echt bewust moet maken.


Pfieeuwwww...da's even andere koek!


Dus is het voor mij maar een 'mindful' haakproject geworden.

Ik ben blij met het resultaat tot nu toe...ik vind het echt mooi
en áls mijn sjaal die twee meter heeft bereikt 😀...


zal ik er vast heel veel plezier van hebben.


Een heerlijk herfstweekend allemaal!

zondag 5 november 2017

Terug in de tijd...


Het was zó leuk...een week of wat geleden.


De bedoeling was dat wij een pompoenfair zouden bezoeken
in Vierpolders op het ZuidHollandse Voorne-Putten.

Leuk! Ik las het op Facebook, zo handig allemaal.
Tsja...nu is het natuurlijk wel zo dat meer mensen dat lezen...zo'n 'evenement'.


En dat bleek...vanuit de verte zagen wij al verkeersregelaars staan
om al het inkomende verkeer een parkeerplek te wijzen.

Grrr....voor mij eigenlijk het punt om af te haken, rechtsomkeer te maken...weg!
Maar ja...nu we er waren vond Janmijneman dat we het tóch een kans moesten geven.


Oké...



Schuifelend tussen al het volk kocht ik wat strengen knoflook,
lekkere walnoten in honing én natuurlijk een paar pompoenen.

En toen was het wel genoeg hoor 😜...
we hadden inmiddels trek gekregen.

In Rockanje vonden wij De Jongens (klik) waar we een heerlijke lunch hadden.


En toen...op naar 'De duinhuisjes'! (klik).
Ook daar had ik iets over gelezen maar níet op Facebook...dat gaf hoop. 😉


Tsja...nog niet ontdekt? of gewoon minder interessant voor veel mensen?
Geen idee waar het aan ligt maar het was daar héél rustig, ouderwets rustig!


Wat is het leuk om daar even helemaal terug in de tijd te gaan.
Te voelen en je proberen voor te stellen hoe dat geweest moet zijn, zoveel jaren terug.

Enthousiaste vrijwilligers vertelden over het leven daar in de duinen van Voorne,


er werden pannenkoeken op een houtvuur gebakken waarvan wij mochten smullen
en zoonlief danste op de klanken van een accordeon.


Een heerlijke sfeervolle beleving...


waar de rust van vroeger nog zo duidelijk voelbaar was!