Pagina's

zondag 31 december 2017

Dááág 2017...


Oudejaarsdag 2017...
een zondag die nat, winderig maar óók even zonnig is.


Het beslag staat al te rijzen, hoe fijn blijf ik het elk jaar weer vinden...
oliebollen bakken!


Vele porties minder dan vroeger, dat wel!
Zo gaat dat als steeds meer kinderen uitvliegen. 😉

Tóch blijf ik ze zelf bakken alhoewel er hier op de laan een 


uitgebreide keuze is van de lekkerste bollen.


Deze kraam schijnt zelfs de beste van Den Haag te bakken aldus het AD.


Zij waren dan ook rap door hun voorraad heen!

Hier thuis zijn deze (klik) favoriet...


op de eigen baksels na dan hé. 😜


Tijdens het bakken druppelen de meiden met hun vrienden binnen.
De één gaat zelf nog wat porties oliebollen bakken voor een feestje vanavond,
de anderen komen gewoon lekker smullen van een warme bol!


Ouderwets een kamer vol!
En ik geniet van dit moment. 💖

Dank jullie wel voor 
alle lieve, warme reacties op mijn blog in 2017.
Ook daar geniet ik enorm van.

Ik wil dit jaar afsluiten met mooie, wijze woorden van Hans Stolp:


Kijk terug,
zie wat je doorleefde
en wat je doorstond.
Kijk met verwondering:
je bent zoveel sterker
dan je ooit voor mogelijk hield!


Fijne jaarwisseling allemaal!

zaterdag 23 december 2017

Kerstgroet...




donderdag 21 december 2017

Wafelfeest...


Ach...feest kan ik het beter niet noemen...het werd meer een 'wafelstruggle'
maar lekker waren ze wel!

In het kader van 'spring in het zwembad wat leven heet'
deed ik een paar weken geleden iets waarvan ik dacht dat ik dat niet meer zou gaan doen.

(Foto van internet, dank hiervoor)

Op Facebook las ik namelijk dat mijn Franse held (klik)
op 1 december naar Brussel zou afreizen voor een concert.
Het was al ruim november...toen ik dat ontdekte.

Mijn eerste reactie was: 'oh wat heerlijk!'...'maar niet voor mij'.
Best kostbaar (alles bij elkaar), veel drukte (niet mijn ding), harde muziek (nóg minder mijn ding)
en zo kon ik nog wel wat redenen opnoemen die volgens dochterlief onzin waren. 

'Gewoon gaan en niet zo denken' was haar devies.
Wijze meid! 😍

(Foto van internet, dank hiervoor)

Dus op naar Brussel, Janmijneman en ik.
En ik genoot volop...écht...dat doe ik zeker nog een keer.
Nog steeds even *flieft *. 😉


Om het lange wachten voor een goede plek wat te ver-aangenamen
werden er voor het concert zoete, zachte wafels gebakken.
Yam...hoe lekker!


En omdat ik in de Kersttijd graag wat bak, alleen al om de geur in huis,
zou ik dat thuis ook weleens gaan doen. 


Mijn originele écht Belgische wafelijzer uit het vet en bakken maar.

Jaja...

Het klinkt zo eenvoudig...
ziet er zo gemakkelijk uit...


Maar de werkelijkheid bestond uit het uitkrabben van stukjes halfzwarte wafel,
een aanrecht vol troep en een fikse brandwond op mijn arm...auww!

Arghhhh...dan maar het neppe tosti-ijzer met losse wafelplaten.
Ik voelde behoorlijk wat tegenzin, ik wilde échte!


Maar...ook hier gold...
niet zo denken maar doén!


Want kijk...daar lieten de mooi gevormde,
goudgeel gebakken, wafeltjes prima los.
Dat werd smullen. 😋
Ik gebruikte dit (klik) recept (de suiker verminderde ik fors).


Eind goed, al goed.

En zo zijn we vandaag alweer aangekomen bij de kortste dag
en kunnen we ons gaan verheugen op het Licht.


Héél speciaal dit jaar! 💖

dinsdag 12 december 2017

Moeten...


Om eerlijk te zijn heb ik niks met 'moeten'.


Als er écht iets 'moet', wat natuurlijk soms gewoon zo is,
dan is voor mij de lol er heel snel af!


En dan zeker in deze decembermaand, 


waarin de ene actie de volgende vaak klakkeloos opvolgt,
is het 'ont-moeten' voor mij een heilig goed.

Nu maak ik soms een uitzondering...😉


Dan is er een 'innerlijk moeten' en dat voelt heel anders.


Daar is geen weg voor terug, geen reden om het af te blazen...
dat 'moeten' staat dan gelijk aan 'niets anders willen'.


Eén zo'n 'innerlijk moeten' is om naar buiten te gaan als het sneeuwt.
Die witte wereld trekt mij naar buiten,
alsof elke minuut binnen 'zonde van mijn tijd' is!


Een aparte gewaarwording...dat wel.


En omdat er vandaag nog steeds een laagje wit op straat lag 
had ik heel goede hoop voor mijn geliefde duingebied.


Ooohh...wat werd ik getrakteerd op een enorme laag halfsmeltend sneeuw!!


Mijn laarsjes zakten er gemakkelijk in weg en bij elke stap werden mijn 
wollen sokken kouder en natter. 💦😊


Maar ik was buiten...bij de stoere Hooglanders...dat maakte alles goed.


Het vele wit om mij heen, het voorzichtige zonnetje, 
en de 'ont-moeting' met de dieren...

dát is 'innerlijk moeten'...


dát is leven !


zondag 10 december 2017

Witte Advent...


Vanmorgen vroeg...het was al een beetje licht aan het worden...


deed ik snel het gordijn van onze slaapkamer open...zou het??


Ach nee...grauw...regen!


Gisteravond zei ik al tegen Janmijneman dat ik er vroeg op uit zou gaan...


in die beloofde witte wereld! 


Het leek zo zeker als maar wat...zelfs hier aan de kust.


Want vaak doen wij niet mee met de sneeuwpret,


dus als een kind had ik mij er stiekem op verheugd. 😜


Flinke plassen dus in plaats van een witte deken op straat.


Nou goed...het is zoals het is...misschien wordt het nog droog.
Dat deed het niet...en ja...de regen veranderde zowaar in fijne natte sneeuwvlokjes.


Maar dat het een paar uur later een heuse witte wereld zou zijn...
dát was toch wel een waar (advents)geschenk!


Dus jassen en handschoenen aan, sjaals om...en naar buiten...de sneeuw in.
 De wereld in die ineens zoveel zachter lijkt...grenzen die vervagen.


We raakten zelfs de weg een beetje kwijt in het bos
terwijl je mij er bijna geblinddoekt doorheen kan sturen.


Zo apart!


En mijmerend denk ik: 'was het maar altijd zo'!! 


Maar nee...want dit veld is over een paar maanden weer helemaal blauw (klik).
Bijna niet voor te stellen toch? En dat zou ik al helemaal niet willen missen!

Het is precies goed zo...


dankbaar geniet ik volop van wat NU is.