zaterdag 17 februari 2018

Zusje...


Vandaag is het 52 jaar geleden dat
mijn zusje werd geboren.


Wendy Diana 

een mooie naam voor een mooi meidje.


En al is het 42 geleden dat zij het aardse leven verliet,
toch blijft zij een deel van mij, altijd...


 Vanuit haar Hemelse plekje kijkt ze af en toe
vast even met liefde naar haar moeder, broer en zus.

Wat zou zij nu van mij vinden? 
Ze zou vast ook hebben gehandwerkt, als dat had gekund...


Wendy leed aan de ziekte van Werdnig-Hoffman (SMA type 1).
Een ernstige spierziekte waar op dit moment helaas
nog steeds geen genezing voor mogelijk is.

En toch...tussen alle ziekenhuisopnames, artsen en therapeuten door
hadden we heel veel pret!

Dat kunnen kinderen heel goed...we waren zó dol op elkaar 😍.

(Wat zou ik graag mijn arm weer om haar heen slaan...)

Het voelt alsof het ziekteproces van mijn lieve zusje
voor mij een voorbereiding was op mijn latere leven.

Toen onze zoon werd geboren en al snel sprake was
van het Downsyndroom reageerde ik heel buigzaam.

Alsof het al vertrouwd was...
die andere, nieuwe weg.
Ik wist...dat komt wel goed, ik kan dit aan.

En dat je van een kind met een beperking zielsveel kan houden...


dat wist ik ook! 💖


15 opmerkingen:

  1. Wat een ontroerend verhaal... én wat een mooie foto's van jou zusje... Ondanks alles altijd lachend op de foto... Maar wat kun je haar dan nog steeds missen hè?!

    Ik vind het een voorrecht dat je dit met ons hebt gedeeld.

    Lieve groet, Willeke

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hartverscheurend maar zeker ook hartverwarmend. Knap om zo in het leven te staan. Herinneringen koesteren helaas weet ik er alles van . Liefs Albèrtje xx

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een intens hartverwarmend maar ook verdrietig verhaal ,iderdaad wat kan je iemand met name je zus toch altijd weer zo missen ,het leven is een raar ding,lieve groet marloes

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Tranen... bij mij. Wat ben jij sterk Petra en buigzaam!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Tranen....je zus, die kun je nooit missen. Net zo min als je kind.
    Wat mooi dat je dit met ons deelt. Het voelt zo goed soms he, om ook dit soort levensdingen te delen hier op je blog.
    Voor mij in ieder geval wel, en ik ben blij dat dit ook voor anderen geldt.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een bijzondere dag, ik heb het geluk gehad en ook nu nog ( mijn beide ouders leven nog) dat ik nooit zo iets heb mee hoeven te maken.
    Ik kan me dus alleen maar een voorstelling maken van hoe het voelt om je zus te moeten missen. Het zal voor heel jullie gezin zwaar geweest zijn :( Van je kinderen leer je ook weer dingen, ik denk dat met een kind met het Syndroom van Down je nog veel meer leert en dingen over jezelf leert kennen, waar je verstelt van staat en ook dat je een hele speciale band met elkaar hebt :) Goed om eens bij stil te staan wat we allemaal hebben :) Het lieve leven is niet altijd gemakkelijk! Heel veel liefs, Anita

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een lief ontroerend verhaal. Wat kijk je er bijzonder tegen aan.
    XX Esther
    (Ik was vandaag toch in Zwolle maar ik heb je niet gezien/herkend)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Een prachtige ode! Het leven met en het verlies van je zusje in de vormende periode van je leven heeft je sterker en kwetsbaarder gemaakt en dat gaat heel goed samen X

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat een ontroerend mooi verhaal. Je bent een positieve dappere vrouw. En ik bewonder je daarvoor. Groetjes Wilma

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat een droevig maar zo mooi verhaal van je zusje............liefs.conny

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ik heb dit met ontroering gelezen. De tekst en de foto's laten heel veel liefde zien.... Mooi.
    Lieve groet van Maria.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wow, lieve Petra, wat prachtig ❤ Jasperina

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Wat een ontroerend verhaal. En wat heerlijk dat je tien jaar lang met zo'n mooi mens hebt mogen delen. ❤

    BeantwoordenVerwijderen
  14. O Petra, wat mooi... wat heeft je mooie zus je in haar veel te korte leven een mooi geschenk gegeven, achteraf gezien. En een diepe buiging voor jou dat je het op waarde geschat hebt.
    Liefs,
    Sandra

    BeantwoordenVerwijderen

Dank je wel voor je reactie!